Week 1:
Haslam & Ellemers Inleiding sociale identiteit
Having noted the distinct ability of social identity to ‘create and define the individual’s place
in society’, Tajfel and Turner (1979, pp. 40–41) went on to formulate their social identity
theory of intergroup behavior. As the title of their seminal chapter pronounced, this is an
‘integrative theory’ that attends to both the cognitive and motivational bases of intergroup
differentiation. In essence it suggests that after being categorized in terms of a group
membership, and having defined themselves in terms of that social categorization,
individuals seek to achieve or maintain positive self-esteem by positively differentiating their
ingroup from a comparison outgroup on some valued dimension. This quest for positive
distinctiveness means that when people’s sense of who they are is defined in terms of ‘we’
rather than ‘I’, they want to see ‘us’ as different to, and preferably as better than, ‘them’ in
order to feel good about who they are and what they do. P.43
Gezien het onderscheidende vermogen van sociale identiteit om ‘de
plaats van het individu in de samenleving’, vervolgden Tajfel en Turner (1979, pp. 40–41)
met: hun sociale identiteitstheorie van intergroepsgedrag formuleren. Zoals de titel van
hun baanbrekende hoofdstuk uitgesproken, dit is een 'integratieve theorie' die aanwezig is
zowel de cognitieve als de motiverende basis van intergroepsdifferentiatie. In
in wezen suggereert het dat na te zijn gecategoriseerd in termen van een
groepslidmaatschap, en zichzelf te hebben gedefinieerd in termen van die sociale
categorisatie, individuen proberen een positief zelfbeeld te bereiken of te behouden door
positief hun ingroup onderscheiden van een vergelijkings outgroup op een aantal
gewaardeerde dimensie. Deze zoektocht naar positief onderscheidend vermogen betekent
dat wanneer mensen gevoel van wie ze zijn wordt gedefinieerd in termen van 'wij' in plaats
van 'ik', ze willen zie ‘ons’ als anders dan, en bij voorkeur als beter dan, ‘zij’ om te voelen
goed over wie ze zijn en wat ze doen.
Sociale mobiliteitsopvattingen worden gekenmerkt door de opvatting dat mensen vrij zijn
om tussen groepen te bewegen om hun sociale status te verbeteren of te behouden. Ze zijn
gebaseerd op de veronderstelling dat een bepaald sociaal systeem flexibel zijn en vooral dat
de grenzen tussen groepen doorlaatbaar zijn. Aan de andere kant worden overtuigingen
over sociale verandering ondersteund door een aanname dat het niet mogelijk is om aan de
groep te ontsnappen om als individu vooruit te komen. Als men een dergelijke visie
onderschrijft, is het enige vooruitzicht op verbetering van negatieve omstandigheden (of het
handhaven van positieve) wordt gezien als te liggen in collectieve actie.
De derde streng van de sociale identiteitstheorie integreert elementen van de twee die:
zijn al besproken - analyse van discriminatie in de minimale groepsstudies en van beweging
langs het interpersoonlijk-intergroepscontinuüm. Het doet dit door te onderzoeken hoe het
gedeelde begrip van mensen statusrelaties leiden tot verschillende strategieën voor
zelfverbetering. Hoe werkt de status van een persoon, en de waargenomen basis van die
status, zijn van invloed op hun pogingen proberen om positief over zichzelf te voelen?
, Kort gezegd, de sociale identiteitstheorie stelt voor dat, wanneer leden van groepen met een
lage status geloven dat groepsgrenzen doorlaatbaar zijn, ze de voorkeur moeten geven aan
persoonlijke, op identiteit gebaseerde strategieën van individuele mobiliteit - door
simpelweg te proberen om van de groep met een lage status over te gaan naar de meer
gewaardeerde groep.
Wanneer ze echter denken dat grenzen ondoordringbaar zijn (zodat groepslidmaatschap
vast staat en ‘eruit gaan’ is onmogelijk), zijn dergelijke strategieën uitgesloten. Hier, als
sociale relaties zijn van veilige groepsleden met een lage status wordt voorspeld dat ze
proberen ofwel (a) de aard van de intergroepsrelatie of (b) de waarde van de ingroep (of
beide) te herdefiniëren door sociale creativiteit te tonen
Als relaties ondoordringbaar en onzeker zijn, kunnen leden van groepen met een lage status
hebben meer kans om sociale concurrentie aan te gaan met de high-status outgroup -
collectief betrokken bij conflictprocessen ontworpen om de status-quo te veranderen
Drie abstractieniveaus zijn bijzonder belangrijk:
zelfcategorisatie (a) op het hogere menselijke niveau als een mens (in
tegenstelling tot andere soorten), (b) op het intermediaire sociale niveau als een ingroup
lid (in tegenstelling tot outgroups), en (c) op het ondergeschikte persoonlijke niveau
als een uniek individu
Metacontrast
Comparative fit wordt gedefinieerd door het principe van meta-contrast zoals beschreven in
de vorige sectie. Dit brengt ons ertoe te verwachten dat een persoon zichzelf zal definiëren
in termen van een bepaalde zelfcategorie in die mate dat de verschillen tussen leden van die
categorie op een bepaalde beoordelingsdimensie kleiner worden geacht dan de verschillen
tussen leden van die categorie en anderen die in een bepaalde context opvallend zijn. Een
brede implicatie van dit principe is dat mensen zichzelf eerder zullen categoriseren als
groepsleden in intergroepscontexten dan als intragroepscontexten.
(Haslam, Oakes, Turner & McGarty, 1995; Turner, 1985).
Zo zouden academici die werkzaam zijn bij verschillende faculteiten zich eerder als
universiteitsmedewerkers kunnen omschrijven in situaties waarin ze concurreren met andere
universiteiten (bijvoorbeeld bij het aantrekken van inkomende studenten) dan wanneer ze intern
wedijveren om de toewijzing van financiële middelen aan verschillende faculteiten binnen de
Universiteit.
Normatieve fit komt voort uit de inhoud van de match tussen categoriespecificaties en de stimuli die
worden weergegeven. Om groepen mensen als leden van verschillende categorieën voor te stellen,
moeten de verschillen tussen die groepen niet alleen groter lijken dan de verschillen binnen hen
(comparative fit), maar de aard van deze verschillen moet ook consistent zijn met de verwachtingen
van de waarnemer over de categorieën (Oakes et al., 1991).
Werknemers worden bijvoorbeeld eerder gecategoriseerd op basis van hun geslacht
wanneer mannelijke en vrouwelijke werknemers een verschillende houding hebben ten
aanzien van zwangerschapsverlof dan wanneer er een verschil van mening is over
Haslam & Ellemers Inleiding sociale identiteit
Having noted the distinct ability of social identity to ‘create and define the individual’s place
in society’, Tajfel and Turner (1979, pp. 40–41) went on to formulate their social identity
theory of intergroup behavior. As the title of their seminal chapter pronounced, this is an
‘integrative theory’ that attends to both the cognitive and motivational bases of intergroup
differentiation. In essence it suggests that after being categorized in terms of a group
membership, and having defined themselves in terms of that social categorization,
individuals seek to achieve or maintain positive self-esteem by positively differentiating their
ingroup from a comparison outgroup on some valued dimension. This quest for positive
distinctiveness means that when people’s sense of who they are is defined in terms of ‘we’
rather than ‘I’, they want to see ‘us’ as different to, and preferably as better than, ‘them’ in
order to feel good about who they are and what they do. P.43
Gezien het onderscheidende vermogen van sociale identiteit om ‘de
plaats van het individu in de samenleving’, vervolgden Tajfel en Turner (1979, pp. 40–41)
met: hun sociale identiteitstheorie van intergroepsgedrag formuleren. Zoals de titel van
hun baanbrekende hoofdstuk uitgesproken, dit is een 'integratieve theorie' die aanwezig is
zowel de cognitieve als de motiverende basis van intergroepsdifferentiatie. In
in wezen suggereert het dat na te zijn gecategoriseerd in termen van een
groepslidmaatschap, en zichzelf te hebben gedefinieerd in termen van die sociale
categorisatie, individuen proberen een positief zelfbeeld te bereiken of te behouden door
positief hun ingroup onderscheiden van een vergelijkings outgroup op een aantal
gewaardeerde dimensie. Deze zoektocht naar positief onderscheidend vermogen betekent
dat wanneer mensen gevoel van wie ze zijn wordt gedefinieerd in termen van 'wij' in plaats
van 'ik', ze willen zie ‘ons’ als anders dan, en bij voorkeur als beter dan, ‘zij’ om te voelen
goed over wie ze zijn en wat ze doen.
Sociale mobiliteitsopvattingen worden gekenmerkt door de opvatting dat mensen vrij zijn
om tussen groepen te bewegen om hun sociale status te verbeteren of te behouden. Ze zijn
gebaseerd op de veronderstelling dat een bepaald sociaal systeem flexibel zijn en vooral dat
de grenzen tussen groepen doorlaatbaar zijn. Aan de andere kant worden overtuigingen
over sociale verandering ondersteund door een aanname dat het niet mogelijk is om aan de
groep te ontsnappen om als individu vooruit te komen. Als men een dergelijke visie
onderschrijft, is het enige vooruitzicht op verbetering van negatieve omstandigheden (of het
handhaven van positieve) wordt gezien als te liggen in collectieve actie.
De derde streng van de sociale identiteitstheorie integreert elementen van de twee die:
zijn al besproken - analyse van discriminatie in de minimale groepsstudies en van beweging
langs het interpersoonlijk-intergroepscontinuüm. Het doet dit door te onderzoeken hoe het
gedeelde begrip van mensen statusrelaties leiden tot verschillende strategieën voor
zelfverbetering. Hoe werkt de status van een persoon, en de waargenomen basis van die
status, zijn van invloed op hun pogingen proberen om positief over zichzelf te voelen?
, Kort gezegd, de sociale identiteitstheorie stelt voor dat, wanneer leden van groepen met een
lage status geloven dat groepsgrenzen doorlaatbaar zijn, ze de voorkeur moeten geven aan
persoonlijke, op identiteit gebaseerde strategieën van individuele mobiliteit - door
simpelweg te proberen om van de groep met een lage status over te gaan naar de meer
gewaardeerde groep.
Wanneer ze echter denken dat grenzen ondoordringbaar zijn (zodat groepslidmaatschap
vast staat en ‘eruit gaan’ is onmogelijk), zijn dergelijke strategieën uitgesloten. Hier, als
sociale relaties zijn van veilige groepsleden met een lage status wordt voorspeld dat ze
proberen ofwel (a) de aard van de intergroepsrelatie of (b) de waarde van de ingroep (of
beide) te herdefiniëren door sociale creativiteit te tonen
Als relaties ondoordringbaar en onzeker zijn, kunnen leden van groepen met een lage status
hebben meer kans om sociale concurrentie aan te gaan met de high-status outgroup -
collectief betrokken bij conflictprocessen ontworpen om de status-quo te veranderen
Drie abstractieniveaus zijn bijzonder belangrijk:
zelfcategorisatie (a) op het hogere menselijke niveau als een mens (in
tegenstelling tot andere soorten), (b) op het intermediaire sociale niveau als een ingroup
lid (in tegenstelling tot outgroups), en (c) op het ondergeschikte persoonlijke niveau
als een uniek individu
Metacontrast
Comparative fit wordt gedefinieerd door het principe van meta-contrast zoals beschreven in
de vorige sectie. Dit brengt ons ertoe te verwachten dat een persoon zichzelf zal definiëren
in termen van een bepaalde zelfcategorie in die mate dat de verschillen tussen leden van die
categorie op een bepaalde beoordelingsdimensie kleiner worden geacht dan de verschillen
tussen leden van die categorie en anderen die in een bepaalde context opvallend zijn. Een
brede implicatie van dit principe is dat mensen zichzelf eerder zullen categoriseren als
groepsleden in intergroepscontexten dan als intragroepscontexten.
(Haslam, Oakes, Turner & McGarty, 1995; Turner, 1985).
Zo zouden academici die werkzaam zijn bij verschillende faculteiten zich eerder als
universiteitsmedewerkers kunnen omschrijven in situaties waarin ze concurreren met andere
universiteiten (bijvoorbeeld bij het aantrekken van inkomende studenten) dan wanneer ze intern
wedijveren om de toewijzing van financiële middelen aan verschillende faculteiten binnen de
Universiteit.
Normatieve fit komt voort uit de inhoud van de match tussen categoriespecificaties en de stimuli die
worden weergegeven. Om groepen mensen als leden van verschillende categorieën voor te stellen,
moeten de verschillen tussen die groepen niet alleen groter lijken dan de verschillen binnen hen
(comparative fit), maar de aard van deze verschillen moet ook consistent zijn met de verwachtingen
van de waarnemer over de categorieën (Oakes et al., 1991).
Werknemers worden bijvoorbeeld eerder gecategoriseerd op basis van hun geslacht
wanneer mannelijke en vrouwelijke werknemers een verschillende houding hebben ten
aanzien van zwangerschapsverlof dan wanneer er een verschil van mening is over
