Huh?! De Techniek van het Omdenken van Berthold Gunster
, Problemen
Problemen zijn het verschil tussen verwachtingen en feiten. Zodra je een tegenstelling
ervaart tussen die twee, tussen wat zou moeten zijn en wat is, ervaar je iets als een
probleem. Bijvoorbeeld: Je verwacht dat je kinderen na het eten hun eigen borden naar de
keuken brengen. Maar dat doen ze niet: dus ervaar je een probleem. Vaak zijn
verwachtingen onuitgesproken. Een mooi citaat uit het boek is: ‘Problemen zijn niet de
manifestatie van ons falen of onze mislukkingen: ze zijn de manifestatie van onze
hartstochtelijke wens onze verlangens te realiseren’. Dus achter een verwachting zit een
verlangen. In het zojuist genoemde voorbeeld kan dat bijvoorbeeld minder werk zijn. Als je
dit bekijkt, kun je ook zeggen dat hoe meer je verlangt, hoe groter je problemen worden.
Hoe meer je verlangt, hoe groter het verschil met de werkelijkheid.
Omdenkmatrix
Gunster onderscheidt vier stadia die je kunt doorlopen bij het aanpakken van een probleem:
1. Waarnemen: accepteer de feiten en je verwachtingen, bijv. je staat elke dag in de file.
"Het is vervelend, maar je kunt er niets aan doen."
2. Oplossen: pas de feiten aan je verwachtingen aan, bijv. je gootsteen is verstopt en je laat
hem ontstoppen. Je verwacht dat de gootsteen weer leegloopt en je verandert het feit
van dat dit niet het geval is, naar dat dit wel het geval is.
3. Loslaten: de feiten accepteren en je verwachtingen bijstellen, bijv. je laat je droom om
op je 68e astronaut te worden los.
4. Omdenken: je verwachtingen bijstellen en sommige feiten veranderen, bijv. fietstochten
die de windrichting van de dag volgen.
De auteur werkt deze vier opties over hoe om te gaan met een probleem uit. Hij legt wel de
nadruk op omdenken. Om te bepalen wat de beste aanpak is, moet je zowel het probleem
als de verwachtingen onderzoeken en scherp krijgen. Wie is de probleemhebber, wie is
verantwoordelijk? Het nadeel van het onderzoeken van verwachtingen is dat ze onzichtbaar
en onuitgesproken zijn en vaak een dieper verlangen weerspiegelen.
Tenslotte stelt de schrijver de volgende vier vragen gekoppeld aan de vier fasen:
1. Wat is het probleem? Vaak neem je alleen waar wat je wilt zien of wat je hersenen je
hebben geleerd te zien. Maar "wat zou moeten zijn" is fundamenteel ongelijk aan "wat
is". Omdenken begint met het correct zien en benoemen van het probleem. Je zult zien
dat door simpelweg die vraag "wat is het probleem" te stellen en daarbij de feiten uiterst
serieus te onderzoeken, de meeste problemen als sneeuw voor de zon zullen verdwijnen,
omdat veel problemen zich zullen transformeren tot feiten. Want alles is zoals het is. En
dat is geen slechte zaak. In feite ligt daar vaak een nieuwe kans.
2. Is het echt een probleem? (Is het echt zo erg?) Heel wat problemen gaan vanzelf weg of
zijn bij nader inzien totaal onbelangrijk. Wie zegt dat je leven altijd perfect moet zijn? Die
gedachte zelf creëert problemen. Leren leven met rafelrandjes behoort tot de
levenskunst van de omdenker.
, Problemen
Problemen zijn het verschil tussen verwachtingen en feiten. Zodra je een tegenstelling
ervaart tussen die twee, tussen wat zou moeten zijn en wat is, ervaar je iets als een
probleem. Bijvoorbeeld: Je verwacht dat je kinderen na het eten hun eigen borden naar de
keuken brengen. Maar dat doen ze niet: dus ervaar je een probleem. Vaak zijn
verwachtingen onuitgesproken. Een mooi citaat uit het boek is: ‘Problemen zijn niet de
manifestatie van ons falen of onze mislukkingen: ze zijn de manifestatie van onze
hartstochtelijke wens onze verlangens te realiseren’. Dus achter een verwachting zit een
verlangen. In het zojuist genoemde voorbeeld kan dat bijvoorbeeld minder werk zijn. Als je
dit bekijkt, kun je ook zeggen dat hoe meer je verlangt, hoe groter je problemen worden.
Hoe meer je verlangt, hoe groter het verschil met de werkelijkheid.
Omdenkmatrix
Gunster onderscheidt vier stadia die je kunt doorlopen bij het aanpakken van een probleem:
1. Waarnemen: accepteer de feiten en je verwachtingen, bijv. je staat elke dag in de file.
"Het is vervelend, maar je kunt er niets aan doen."
2. Oplossen: pas de feiten aan je verwachtingen aan, bijv. je gootsteen is verstopt en je laat
hem ontstoppen. Je verwacht dat de gootsteen weer leegloopt en je verandert het feit
van dat dit niet het geval is, naar dat dit wel het geval is.
3. Loslaten: de feiten accepteren en je verwachtingen bijstellen, bijv. je laat je droom om
op je 68e astronaut te worden los.
4. Omdenken: je verwachtingen bijstellen en sommige feiten veranderen, bijv. fietstochten
die de windrichting van de dag volgen.
De auteur werkt deze vier opties over hoe om te gaan met een probleem uit. Hij legt wel de
nadruk op omdenken. Om te bepalen wat de beste aanpak is, moet je zowel het probleem
als de verwachtingen onderzoeken en scherp krijgen. Wie is de probleemhebber, wie is
verantwoordelijk? Het nadeel van het onderzoeken van verwachtingen is dat ze onzichtbaar
en onuitgesproken zijn en vaak een dieper verlangen weerspiegelen.
Tenslotte stelt de schrijver de volgende vier vragen gekoppeld aan de vier fasen:
1. Wat is het probleem? Vaak neem je alleen waar wat je wilt zien of wat je hersenen je
hebben geleerd te zien. Maar "wat zou moeten zijn" is fundamenteel ongelijk aan "wat
is". Omdenken begint met het correct zien en benoemen van het probleem. Je zult zien
dat door simpelweg die vraag "wat is het probleem" te stellen en daarbij de feiten uiterst
serieus te onderzoeken, de meeste problemen als sneeuw voor de zon zullen verdwijnen,
omdat veel problemen zich zullen transformeren tot feiten. Want alles is zoals het is. En
dat is geen slechte zaak. In feite ligt daar vaak een nieuwe kans.
2. Is het echt een probleem? (Is het echt zo erg?) Heel wat problemen gaan vanzelf weg of
zijn bij nader inzien totaal onbelangrijk. Wie zegt dat je leven altijd perfect moet zijn? Die
gedachte zelf creëert problemen. Leren leven met rafelrandjes behoort tot de
levenskunst van de omdenker.
