Samenvatting Ten Steps to
complex learning
a systematic approach to four-component
instructional design
SAMENVATTING
Hoofdstuk 1 t/m 13 + Kennis clips + Aantekeningen colleges
,Hoofdstuk 1
A new approach to instruction
Complex learning: houdt zich bezig met het integreren van kennis,
vaardigheden en attitudes, het coördineren van kwalitatief verschillende
constituente vaardigheden* en het omzetten van wat je hebt geleerd op
school f in een training naar het allerdaagse leven.
*Constituente vaardigheden: een deelvaardigheid van een complexe
cognitieve vaardigheid (een aspect van een bepaalde vaardigheid). Om
een moeilijke vaardigheid te leren deel je ze op in verschillende
deelvaardigheden.
Je komt complex leren vaak terug in populaire hedendaagse
onderwijsvormen die gebaseerd zijn op het leren van taken in de echte
wereld (authentieke taken). De gedachte hierachter is de focus dat zulke
taken helpen om kennis, vaardigheden en attitudes te integreren en de
leerlingen stimuleert om een transfer te maken van het geleerde naar een
nieuwe probleemsituatie.
Deze interesse in complex leren komt voort uit een onvermijdelijke reactie
van het onderwijs naar de ontwikkeling van maatschappelijke en
technologische vaardigheden. Bepaalde routine taken worden
overgenomen door computers en robots en de complexe cognitieve taken
worden ingewikkelder en belangrijker. Probleem oplossen, keuzes maken
en creativiteit worden steeds belangrijker.
Een holistisch/atomistisch design:
Atomistisch: denk aan het woord atoom (deeltjes). Complexe
vaardigheden en taken worden continu gereduceerd naar simpelere of
kleinere elementen (feiten en simpele vaardigheden). Dit tot een level
waarin de elementen door middel van een presentatie of oefening kunnen
worden aangeleerd.
goed als er maar weinig interactie tussen de verschillende elementen
zitten, maar bij veel interactie is het slecht voor de transfer van het
geleerde.
Holistisch: probeert te dealen met de complexiteit van een te leren
vaardigheid. Hierbij proberen ze niet het zicht op de interactie tussen de
elementen te verliezen. Dit lost een aantal problemen in het hedendaagse
onderwijssysteem op:
Compartimentering: de trend in het onderwijs om kennis,
vaardigheden en attitudes gescheiden van elkaar aan te bieden. Dit
zorgt ervoor dat het complex leren wordt gehinderd.
Fragmentatie: Een kennisdomein splitsen in kleine onderdelen die
corresponderen met bepaalde leeractiviteiten. Het domein wordt
stukje voor stukje geleerd zonder aandacht te besteden aan de
relatie tussen die stukjes. Ook dit zorgt ervoor dat complex leren
wordt gehinderd.
, Transfer paradox: instructiemethodes gebruiken die heel handig zijn
om een bepaalde vaardigheid te leren, maar die de transfer naar het
‘normale leven’ wel in de weg zitten.
4CID:
vier componenten, 10 stappen
1. De te leren taak/vaardigheid
2. Ondersteunende informatie
3. Procedurele informatie
4. Part-task oefening
Hoofdstuk 2
Four blueprint components
4CID:
1. learning task: authentieke hele-taak opdrachten gebaseerd op taken
die je zou kunnen tegen komen in de wereld. Op die manier wordt de
integratie van kennis, vaardigheden en attitudes bevorderd. De
taakklassen worden opgebouwd van simpel naar complex, waar de
ondersteuning steeds minder wordt.
2. Ondersteunende informatie: informatie die je kan helpen te leren en
te presteren. Het legt uit hoe het domein is opgebouwd en hoe je de
problemen in dit domein zou moeten aanpakken. Het maakt een
brug tussen hetgeen de studenten weten en nieuw leren.
3. Procedurele informatie: geeft feedback op wat de leerlingen doen,
gaaf specifiek over hoe ze de routine aanpakken. Denk hierbij
bijvoorbeeld aan feedback.
4. Part-task oefening: Sommige onderdelen hebben meer oefening
nodig en moeten worden geautomatiseerd. Wel belangrijk is dat je
altijd begint vanuit het geheel, zodat de context ook heel duidelijk is.
Het is belangrijk dat er voldoende afwisseling is in de verschillende taken
die de leerlingen moeten volbrengen, omdat het ook in de echte wereld uit
hele verschillende taken zal bestaan. Belangrijk is het ook om nooit het
geheel uit het oog te verliezen als je een deelvaardigheid oefent. In veel
gevallen moeten de deeltaken namelijk met elkaar samenwerken omdat
de taak anders niet goed uitgevoerd kan worden.
Support en begeleiding
Het is belangrijk de leerlingen te ondersteunen bij nieuwe, complexere
taken.
Support: assistentie bij het maken van de taak, zodat de doelen wel
behaald worden.
Begeleiding: de leerlingen assistentie geven bij het proces tot het oplossen
van de leertaken.
Scaffolding: de mate van ondersteuning die de leerlingen krijgen. In het
begin zal dit veel ondersteuning zijn en gaandeweg zullen de leerlingen
steeds meer zelfstandig gaan doen. Een type scaffolding is completion
,task: als de leerlingen conventionele taken kunnen volbrengen zonder
daar nog ondersteuning in te krijgen.
De taken gaan van minder complex naar complex, van case studies naar
conventionele taken. Waar ze bij case study nog een uitgewerkte case
krijgen waar ze vragen over maken doen ze het bij de conventionele taken
zelfstandig.
Aantekeningen hoorcollege
Deeltaak modellen
- Atomistisch (complexvaardigheden worden opgesplitst in verschillende
delen en die verschillende delen worden afzonderlijk geleerd)
- compartementalisatie
- fragmentatie (deeltaken worden apart getraind)
- lage transfer (men wordt opgeleid voor hele specifieke situaties; de
dingen die je leert kan je moeilijk of slecht toepassen in de realiteit).
Hele taak modellen
- holistisch (er is geen onderscheid in deeltaken, mensen moeten de hele
taak competent kunnen uitvoeren)
- integratie
- coördinatie (je leert bepaalde taken gecoördineerd uit te voeren)
- hoge transfer (de geleerde kennis kan je in veel verschillende situaties
toepassen)
Vijf basisprincipes van Merrill
1. presentatie
Realistische taken in een realistische context.
2. Activatie
De voorkennis van de leerlingen activeren, wat weet ik al? Wat heb
ik nog nodig?
3. Demonstratie
Er worden modellen getoond die de vaardigheden voordoen
4. Toepassing
De student wordt in staat gesteld te werken aan zijn leerdoel en de
leerstof toe te passen
5. Integratie
Je moet een student in staat stellen het geleerde in praktijk te
brengen, te laten delen met andere. Waarbij je probeert de nieuw
geleerde kennis deel te laten worden van zijn leven.
Vier-componenten instructie ontwerp model (4CID)
Een voorbeeld van de hele taakmodellen. Is heel goed uitgewerkt en laat
alle facetten van de hele taakmodellen zien. Welke componenten zijn
belangrijk bij het leren en hoe kunnen we dat gebruiken om de
taakmodellen op de stellen.
, Het 4CID gaat uit van hele leertaken. Je redeneert de taak vanuit het
einddoel. Waar moeten ze naar toe? Welke stappen moeten we nemen om
bij het einddoel te komen? Je zorgt ervoor dat de verschillende leertaken
voldoende van elkaar verschillen. Afwisseling voor de leerlingen, ook
vaardigheden in verschillende situaties laten toepassen. Door mensen in
aanraking te laten komen met verschillende leersituaties leren ze
gemakkelijker nieuwe situaties de hoofd te bieden.
Ook scaffolding is hierbij belangrijk. Om het voor beginners behapbaar te
maken is het belangrijk veel voorbeelden te geven, ondersteun de
leerlingen en bouw die ondersteuning langzaam af.
De taken worden in een taakklasse gezet, je begint met gemakkelijkere
opdrachten en bouwt de moeilijkheidsgraad op. Hierbij is het heel
belangrijk om je einddoel niet uit het oog te verliezen.
De ondersteuning bij taken wordt steeds minder en de taken worden
steeds moeilijker
Je redeneert altijd vanuit de taak en niet vanuit de leerstof. Wat moeten ze
kunnen en welke kennis is daarvan nodig. DUS NIET: WAT MOETEN DE
LEERLINGEN WETEN EN WELKE OPDRACHTEN KOPPELEN WE DAARAAN.
complex learning
a systematic approach to four-component
instructional design
SAMENVATTING
Hoofdstuk 1 t/m 13 + Kennis clips + Aantekeningen colleges
,Hoofdstuk 1
A new approach to instruction
Complex learning: houdt zich bezig met het integreren van kennis,
vaardigheden en attitudes, het coördineren van kwalitatief verschillende
constituente vaardigheden* en het omzetten van wat je hebt geleerd op
school f in een training naar het allerdaagse leven.
*Constituente vaardigheden: een deelvaardigheid van een complexe
cognitieve vaardigheid (een aspect van een bepaalde vaardigheid). Om
een moeilijke vaardigheid te leren deel je ze op in verschillende
deelvaardigheden.
Je komt complex leren vaak terug in populaire hedendaagse
onderwijsvormen die gebaseerd zijn op het leren van taken in de echte
wereld (authentieke taken). De gedachte hierachter is de focus dat zulke
taken helpen om kennis, vaardigheden en attitudes te integreren en de
leerlingen stimuleert om een transfer te maken van het geleerde naar een
nieuwe probleemsituatie.
Deze interesse in complex leren komt voort uit een onvermijdelijke reactie
van het onderwijs naar de ontwikkeling van maatschappelijke en
technologische vaardigheden. Bepaalde routine taken worden
overgenomen door computers en robots en de complexe cognitieve taken
worden ingewikkelder en belangrijker. Probleem oplossen, keuzes maken
en creativiteit worden steeds belangrijker.
Een holistisch/atomistisch design:
Atomistisch: denk aan het woord atoom (deeltjes). Complexe
vaardigheden en taken worden continu gereduceerd naar simpelere of
kleinere elementen (feiten en simpele vaardigheden). Dit tot een level
waarin de elementen door middel van een presentatie of oefening kunnen
worden aangeleerd.
goed als er maar weinig interactie tussen de verschillende elementen
zitten, maar bij veel interactie is het slecht voor de transfer van het
geleerde.
Holistisch: probeert te dealen met de complexiteit van een te leren
vaardigheid. Hierbij proberen ze niet het zicht op de interactie tussen de
elementen te verliezen. Dit lost een aantal problemen in het hedendaagse
onderwijssysteem op:
Compartimentering: de trend in het onderwijs om kennis,
vaardigheden en attitudes gescheiden van elkaar aan te bieden. Dit
zorgt ervoor dat het complex leren wordt gehinderd.
Fragmentatie: Een kennisdomein splitsen in kleine onderdelen die
corresponderen met bepaalde leeractiviteiten. Het domein wordt
stukje voor stukje geleerd zonder aandacht te besteden aan de
relatie tussen die stukjes. Ook dit zorgt ervoor dat complex leren
wordt gehinderd.
, Transfer paradox: instructiemethodes gebruiken die heel handig zijn
om een bepaalde vaardigheid te leren, maar die de transfer naar het
‘normale leven’ wel in de weg zitten.
4CID:
vier componenten, 10 stappen
1. De te leren taak/vaardigheid
2. Ondersteunende informatie
3. Procedurele informatie
4. Part-task oefening
Hoofdstuk 2
Four blueprint components
4CID:
1. learning task: authentieke hele-taak opdrachten gebaseerd op taken
die je zou kunnen tegen komen in de wereld. Op die manier wordt de
integratie van kennis, vaardigheden en attitudes bevorderd. De
taakklassen worden opgebouwd van simpel naar complex, waar de
ondersteuning steeds minder wordt.
2. Ondersteunende informatie: informatie die je kan helpen te leren en
te presteren. Het legt uit hoe het domein is opgebouwd en hoe je de
problemen in dit domein zou moeten aanpakken. Het maakt een
brug tussen hetgeen de studenten weten en nieuw leren.
3. Procedurele informatie: geeft feedback op wat de leerlingen doen,
gaaf specifiek over hoe ze de routine aanpakken. Denk hierbij
bijvoorbeeld aan feedback.
4. Part-task oefening: Sommige onderdelen hebben meer oefening
nodig en moeten worden geautomatiseerd. Wel belangrijk is dat je
altijd begint vanuit het geheel, zodat de context ook heel duidelijk is.
Het is belangrijk dat er voldoende afwisseling is in de verschillende taken
die de leerlingen moeten volbrengen, omdat het ook in de echte wereld uit
hele verschillende taken zal bestaan. Belangrijk is het ook om nooit het
geheel uit het oog te verliezen als je een deelvaardigheid oefent. In veel
gevallen moeten de deeltaken namelijk met elkaar samenwerken omdat
de taak anders niet goed uitgevoerd kan worden.
Support en begeleiding
Het is belangrijk de leerlingen te ondersteunen bij nieuwe, complexere
taken.
Support: assistentie bij het maken van de taak, zodat de doelen wel
behaald worden.
Begeleiding: de leerlingen assistentie geven bij het proces tot het oplossen
van de leertaken.
Scaffolding: de mate van ondersteuning die de leerlingen krijgen. In het
begin zal dit veel ondersteuning zijn en gaandeweg zullen de leerlingen
steeds meer zelfstandig gaan doen. Een type scaffolding is completion
,task: als de leerlingen conventionele taken kunnen volbrengen zonder
daar nog ondersteuning in te krijgen.
De taken gaan van minder complex naar complex, van case studies naar
conventionele taken. Waar ze bij case study nog een uitgewerkte case
krijgen waar ze vragen over maken doen ze het bij de conventionele taken
zelfstandig.
Aantekeningen hoorcollege
Deeltaak modellen
- Atomistisch (complexvaardigheden worden opgesplitst in verschillende
delen en die verschillende delen worden afzonderlijk geleerd)
- compartementalisatie
- fragmentatie (deeltaken worden apart getraind)
- lage transfer (men wordt opgeleid voor hele specifieke situaties; de
dingen die je leert kan je moeilijk of slecht toepassen in de realiteit).
Hele taak modellen
- holistisch (er is geen onderscheid in deeltaken, mensen moeten de hele
taak competent kunnen uitvoeren)
- integratie
- coördinatie (je leert bepaalde taken gecoördineerd uit te voeren)
- hoge transfer (de geleerde kennis kan je in veel verschillende situaties
toepassen)
Vijf basisprincipes van Merrill
1. presentatie
Realistische taken in een realistische context.
2. Activatie
De voorkennis van de leerlingen activeren, wat weet ik al? Wat heb
ik nog nodig?
3. Demonstratie
Er worden modellen getoond die de vaardigheden voordoen
4. Toepassing
De student wordt in staat gesteld te werken aan zijn leerdoel en de
leerstof toe te passen
5. Integratie
Je moet een student in staat stellen het geleerde in praktijk te
brengen, te laten delen met andere. Waarbij je probeert de nieuw
geleerde kennis deel te laten worden van zijn leven.
Vier-componenten instructie ontwerp model (4CID)
Een voorbeeld van de hele taakmodellen. Is heel goed uitgewerkt en laat
alle facetten van de hele taakmodellen zien. Welke componenten zijn
belangrijk bij het leren en hoe kunnen we dat gebruiken om de
taakmodellen op de stellen.
, Het 4CID gaat uit van hele leertaken. Je redeneert de taak vanuit het
einddoel. Waar moeten ze naar toe? Welke stappen moeten we nemen om
bij het einddoel te komen? Je zorgt ervoor dat de verschillende leertaken
voldoende van elkaar verschillen. Afwisseling voor de leerlingen, ook
vaardigheden in verschillende situaties laten toepassen. Door mensen in
aanraking te laten komen met verschillende leersituaties leren ze
gemakkelijker nieuwe situaties de hoofd te bieden.
Ook scaffolding is hierbij belangrijk. Om het voor beginners behapbaar te
maken is het belangrijk veel voorbeelden te geven, ondersteun de
leerlingen en bouw die ondersteuning langzaam af.
De taken worden in een taakklasse gezet, je begint met gemakkelijkere
opdrachten en bouwt de moeilijkheidsgraad op. Hierbij is het heel
belangrijk om je einddoel niet uit het oog te verliezen.
De ondersteuning bij taken wordt steeds minder en de taken worden
steeds moeilijker
Je redeneert altijd vanuit de taak en niet vanuit de leerstof. Wat moeten ze
kunnen en welke kennis is daarvan nodig. DUS NIET: WAT MOETEN DE
LEERLINGEN WETEN EN WELKE OPDRACHTEN KOPPELEN WE DAARAAN.
