H41 Chemische signalen bij dieren
41.1 Hormonen en andere signaalmoleculen binden aan receptoren, wat leid tot
specifieke reactie trajecten
Endocriene signalering (hormonen) is slechts één van de manieren dat informatie wordt
verzonden tussen diercellen.
Endocriene signalering, er worden
signaalstoffen via het bloed over langere
afstanden getransporteerd. Dit type
signalering heeft een tragere respons,
maar een langer effect. De signaalstoffen
noemen we hormonen. Ze worden
verdund in het bloed en zijn bij de
doelwitcellen daardoor in veel lagere
concentraties aanwezig. Voor
homeostase, groei en ontwikkeling,
voortplanting.
Paracriene signalering, dit is als cellen
dicht bij elkaar liggen. De signaalstoffen
verplaatsen zich door diffusie door de
extracellulaire vloeistof. Het gaat meestal
om snelle, plaatselijke reacties. De
signaalstoffen worden vrij snel weer
afgebroken door enzymen. Een
voorbeeld hiervan is de afgifte van een
neurotransmitter in de synapsspleet.
Spelen een rol bij psychische processen.
Autocriene signalering, een cel kan
reageren op signaalstoffen die de cel zelf
afgeeft. Dit gebeurt bijvoorbeeld tijdens
de ontwikkeling van de cellen in een
bepaalde richting. Het signaal zorgt ervoor dat de cel zich blijft ontwikkelen tot het juiste
type met de juiste functie. Als een cel geïnfecteerd is door een virus, kan de cel zichzelf via
autocriene signalering de opdracht geven tot geprogrammeerde celdood, waarbij ook het
virus wordt vernietigd.
Synaptische signalering, neuronen vormen gespecialiseerde verbindingen genaamd
synapsen met doelcellen, zoals andere neuronen en spiercellen. Bij de meeste synapsen,
scheiden neuronen moleculen af, genaamd neurotransmitters die diffunderen in een zeer
korte afstand en binden aan receptoren op de doelcellen.
Neuroendocriene signalering, gespecialiseerde neuronen genaamd neurosecretoire cellen
scheiden neurohormonen af, die diffunderen uit zenuwceluiteinden in de bloedbaan.
41.1 Hormonen en andere signaalmoleculen binden aan receptoren, wat leid tot
specifieke reactie trajecten
Endocriene signalering (hormonen) is slechts één van de manieren dat informatie wordt
verzonden tussen diercellen.
Endocriene signalering, er worden
signaalstoffen via het bloed over langere
afstanden getransporteerd. Dit type
signalering heeft een tragere respons,
maar een langer effect. De signaalstoffen
noemen we hormonen. Ze worden
verdund in het bloed en zijn bij de
doelwitcellen daardoor in veel lagere
concentraties aanwezig. Voor
homeostase, groei en ontwikkeling,
voortplanting.
Paracriene signalering, dit is als cellen
dicht bij elkaar liggen. De signaalstoffen
verplaatsen zich door diffusie door de
extracellulaire vloeistof. Het gaat meestal
om snelle, plaatselijke reacties. De
signaalstoffen worden vrij snel weer
afgebroken door enzymen. Een
voorbeeld hiervan is de afgifte van een
neurotransmitter in de synapsspleet.
Spelen een rol bij psychische processen.
Autocriene signalering, een cel kan
reageren op signaalstoffen die de cel zelf
afgeeft. Dit gebeurt bijvoorbeeld tijdens
de ontwikkeling van de cellen in een
bepaalde richting. Het signaal zorgt ervoor dat de cel zich blijft ontwikkelen tot het juiste
type met de juiste functie. Als een cel geïnfecteerd is door een virus, kan de cel zichzelf via
autocriene signalering de opdracht geven tot geprogrammeerde celdood, waarbij ook het
virus wordt vernietigd.
Synaptische signalering, neuronen vormen gespecialiseerde verbindingen genaamd
synapsen met doelcellen, zoals andere neuronen en spiercellen. Bij de meeste synapsen,
scheiden neuronen moleculen af, genaamd neurotransmitters die diffunderen in een zeer
korte afstand en binden aan receptoren op de doelcellen.
Neuroendocriene signalering, gespecialiseerde neuronen genaamd neurosecretoire cellen
scheiden neurohormonen af, die diffunderen uit zenuwceluiteinden in de bloedbaan.
