mensen met een verstandelijke beperking
Mensen met een verstandelijke beperking
H1 de verstandelijke beperking
Kenmerkend voor alle mensen met een verstandelijke beperking is het feit dat zij een
blijvende ontwikkelingsachterstand hebben ten gevolge van een stoornis in het cognitieve
functioneren, cognitie verwijst naar het ‘waarnemen, kennen, geheugen, weten en denken’.
Volgens de DSM 5 en de American Association on Intellectual an Devolopmental Disabilities
(AAIDD) valt een verstandelijke beperking onder de ontwikkelingsstoornissen. In 2010 zijn de
volgende criteria geformuleerd voor de diagnose verstandelijke beperking:
Een significante beperking in intelligentie (IQ lager dan 70)
Gelijktijdig optredend met een significante beperking in het adaptieve gedrag (niet
kunnen voldoend aan de normen die horen bij de leeftijd).
Het optreden van deze beperkingen voor het 18de levensjaar.
Door hersenbeschadiging functioneert iemand als verstandelijk beperkt. Toch wordt er niet
gesproken van een verstandelijke beperking maar van: niet-aangeboren hersenletsel. Door
hun levenservaringen en ontwikkelingen voor het trauma, is het moeilijk om een passende
plaats te vinden voor deze groep.
De ICF beschrijft verschijnselen van het menselijk functioneren in drie classificaties: functies,
anatomische eigenschappen, activiteiten en participatie op belangrijke levensgebieden.
Bij functies of anatomische eigenschappen gaat het om ‘een verlies of abnormaliteit van
de structuur van het lichaam of van een fysiologische of psychische functie’.
Met activiteiten wordt bedoeld: ‘de aard en mate van functioneren op het niveau van de
persoon’.
Met participaties wordt bedoeld: ‘de wijze en mate van deelname van een persoon aan het
dagelijks leven in relatie tot stoornissen, activiteiten, gezondheidscondities en
omgevingsfactoren’.
In de toekomst zal het onderscheid in de mate van de verstandelijke beperking naar
verwachting minder belangrijk worden. De nadruk verschuift de ondersteuningsbehoeften en
de aanwezigheid van psychiatrische en/of gedragsproblemen en/of meervoudige medische
problemen.
Oorzaken die kunnen leiden tot een verstandelijke beperking:
Afwijkingen in het genetische materiaal;
Stoornissen tijdens de zwangerschap: endogenen stoornissen (vanuit de moeder
zelf) en exogene stoornissen (door invloeden van buitenaf);
Problemen bij de geboorte (hartstilstand, zuurstofgebrek, hersenbloeding);
Beschadigingen na de geboorte (hersen- of hersenvliesontsteking, ernstige
ongevallen, medicijnen, verwaarlozing).
Stationaire aandoeningen: aandoeningen die in principe niet veranderen/verergeren.
Progressieve aandoeningen: aandoeningen die verergeren.
Onderzoeken die mogelijke stoornissen kunnen vaststellen
Er wordt gekeken of er in de familie van de ouders aanwijzingen zijn voor mogelijke
afwijkingen. Verder wordt er wordt er bij de aanstaande ouders onderzoek gedaan en krijgen
ze te horen hoe groot de kans is dat het kind een aandoening krijgt.
1
Mensen met een verstandelijke beperking
H1 de verstandelijke beperking
Kenmerkend voor alle mensen met een verstandelijke beperking is het feit dat zij een
blijvende ontwikkelingsachterstand hebben ten gevolge van een stoornis in het cognitieve
functioneren, cognitie verwijst naar het ‘waarnemen, kennen, geheugen, weten en denken’.
Volgens de DSM 5 en de American Association on Intellectual an Devolopmental Disabilities
(AAIDD) valt een verstandelijke beperking onder de ontwikkelingsstoornissen. In 2010 zijn de
volgende criteria geformuleerd voor de diagnose verstandelijke beperking:
Een significante beperking in intelligentie (IQ lager dan 70)
Gelijktijdig optredend met een significante beperking in het adaptieve gedrag (niet
kunnen voldoend aan de normen die horen bij de leeftijd).
Het optreden van deze beperkingen voor het 18de levensjaar.
Door hersenbeschadiging functioneert iemand als verstandelijk beperkt. Toch wordt er niet
gesproken van een verstandelijke beperking maar van: niet-aangeboren hersenletsel. Door
hun levenservaringen en ontwikkelingen voor het trauma, is het moeilijk om een passende
plaats te vinden voor deze groep.
De ICF beschrijft verschijnselen van het menselijk functioneren in drie classificaties: functies,
anatomische eigenschappen, activiteiten en participatie op belangrijke levensgebieden.
Bij functies of anatomische eigenschappen gaat het om ‘een verlies of abnormaliteit van
de structuur van het lichaam of van een fysiologische of psychische functie’.
Met activiteiten wordt bedoeld: ‘de aard en mate van functioneren op het niveau van de
persoon’.
Met participaties wordt bedoeld: ‘de wijze en mate van deelname van een persoon aan het
dagelijks leven in relatie tot stoornissen, activiteiten, gezondheidscondities en
omgevingsfactoren’.
In de toekomst zal het onderscheid in de mate van de verstandelijke beperking naar
verwachting minder belangrijk worden. De nadruk verschuift de ondersteuningsbehoeften en
de aanwezigheid van psychiatrische en/of gedragsproblemen en/of meervoudige medische
problemen.
Oorzaken die kunnen leiden tot een verstandelijke beperking:
Afwijkingen in het genetische materiaal;
Stoornissen tijdens de zwangerschap: endogenen stoornissen (vanuit de moeder
zelf) en exogene stoornissen (door invloeden van buitenaf);
Problemen bij de geboorte (hartstilstand, zuurstofgebrek, hersenbloeding);
Beschadigingen na de geboorte (hersen- of hersenvliesontsteking, ernstige
ongevallen, medicijnen, verwaarlozing).
Stationaire aandoeningen: aandoeningen die in principe niet veranderen/verergeren.
Progressieve aandoeningen: aandoeningen die verergeren.
Onderzoeken die mogelijke stoornissen kunnen vaststellen
Er wordt gekeken of er in de familie van de ouders aanwijzingen zijn voor mogelijke
afwijkingen. Verder wordt er wordt er bij de aanstaande ouders onderzoek gedaan en krijgen
ze te horen hoe groot de kans is dat het kind een aandoening krijgt.
1
