Hoofdstuk 11: Diagnostiek van aangrijpingspunten; registraties
Voorafgaand en tijdens de behandeling voert de patiënt in de meeste gevallen verschillende
registraties uit. Me pen en papier of m.b.v. elektronische hulpmiddelen houdt bij hij wanneer,
onder welke omstandigheden, hoe vaak en hoe heftig zijn problemen voorkomen, hoe hij
tegen die problemen aankijkt, daarmee omgaat en wat hij ermee of eraan zou willen doen.
Er bestaan diverse soorten registratieopdrachten. In dit hoofdstuk zullen drie typen
worden toegelicht nl:
Frequentie- en tijdsduur registraties
Registraties rond voorkomen en bezingingen
Het gedachterapport
Twee doelen van registratieopdrachten:
1. Verzamelen van informatie om de aard, ernst en frequentie van de problematiek te
verhelderen en evalueren (informatie verzamelen)
2. De patiënt door registratie te stimuleren om zich bewust te worden van zijn problemen
en voortdurend te werken aan het oplossen ervan. Daarmee bevorderen registratie in
belangrijke mate de structuur van de behandeling (structuur behandeling)
Registratie kan ook zijn doel voorbijschieten. Zelfregistratie die teveel tijd in beslag neem of
die te ingewikkeld is voor de patiënt kan tot drop-out leiden of tot een gedachteloos en
automatisch invullen van de registratieformulieren. De zelfregistratie wordt in zijn
algemeenheid beperkt tot maximaal vijf minuten per dag.
Effect op klachten
Vaak veranderen de klachten ten gevolge van het registreren, maar niet altijd. Meestal is er
een doorgaans tijdelijke, daling van het aantal keren dat de klacht voortkomt. Dit wordt
reactiviteit genoemd.
Eigen gedrag of dat van een ander?
Meestal registreert de patiënt zijn eigen gedrag of zijn eigen probleemsituaties. Soms echt
doet een ander dat. Vb. bij kinderen wordt de registratie door ouder gedaan of bij
dementerenden, zwakbegaafden.
Wanneer de patiënt zich onvoldoende bewust is van het problematisch gedrag dan vindt de
registratie door een andere plaats.
Een vuistregel bij registraties door een ander is dat de registratie plaatsvind door de
persoon die het meeste last heeft van een bepaald problematisch gedrag of van de gevolgen
ervan.
Goede of slechte dingen registreren
Klachten zijn het vertrekpunt van registraties, daarom registreert de patiënt meestal wat
verkeerd gaat en niet zozeer wat goed gaat. Dit geldt zeker voor de eerste fase van de
behandeling.
In een latere fase kunnen ook positieve gebeurtenissen worden geregistreerd.
Het registreren van de gebeurtenissen heeft als voordeel dat de patiënt wordt gestimuleerd om
zelf ook een actieve bijdrage te leveren aan de behandeling.
Voorafgaand en tijdens de behandeling voert de patiënt in de meeste gevallen verschillende
registraties uit. Me pen en papier of m.b.v. elektronische hulpmiddelen houdt bij hij wanneer,
onder welke omstandigheden, hoe vaak en hoe heftig zijn problemen voorkomen, hoe hij
tegen die problemen aankijkt, daarmee omgaat en wat hij ermee of eraan zou willen doen.
Er bestaan diverse soorten registratieopdrachten. In dit hoofdstuk zullen drie typen
worden toegelicht nl:
Frequentie- en tijdsduur registraties
Registraties rond voorkomen en bezingingen
Het gedachterapport
Twee doelen van registratieopdrachten:
1. Verzamelen van informatie om de aard, ernst en frequentie van de problematiek te
verhelderen en evalueren (informatie verzamelen)
2. De patiënt door registratie te stimuleren om zich bewust te worden van zijn problemen
en voortdurend te werken aan het oplossen ervan. Daarmee bevorderen registratie in
belangrijke mate de structuur van de behandeling (structuur behandeling)
Registratie kan ook zijn doel voorbijschieten. Zelfregistratie die teveel tijd in beslag neem of
die te ingewikkeld is voor de patiënt kan tot drop-out leiden of tot een gedachteloos en
automatisch invullen van de registratieformulieren. De zelfregistratie wordt in zijn
algemeenheid beperkt tot maximaal vijf minuten per dag.
Effect op klachten
Vaak veranderen de klachten ten gevolge van het registreren, maar niet altijd. Meestal is er
een doorgaans tijdelijke, daling van het aantal keren dat de klacht voortkomt. Dit wordt
reactiviteit genoemd.
Eigen gedrag of dat van een ander?
Meestal registreert de patiënt zijn eigen gedrag of zijn eigen probleemsituaties. Soms echt
doet een ander dat. Vb. bij kinderen wordt de registratie door ouder gedaan of bij
dementerenden, zwakbegaafden.
Wanneer de patiënt zich onvoldoende bewust is van het problematisch gedrag dan vindt de
registratie door een andere plaats.
Een vuistregel bij registraties door een ander is dat de registratie plaatsvind door de
persoon die het meeste last heeft van een bepaald problematisch gedrag of van de gevolgen
ervan.
Goede of slechte dingen registreren
Klachten zijn het vertrekpunt van registraties, daarom registreert de patiënt meestal wat
verkeerd gaat en niet zozeer wat goed gaat. Dit geldt zeker voor de eerste fase van de
behandeling.
In een latere fase kunnen ook positieve gebeurtenissen worden geregistreerd.
Het registreren van de gebeurtenissen heeft als voordeel dat de patiënt wordt gestimuleerd om
zelf ook een actieve bijdrage te leveren aan de behandeling.
