4 Havo – Muidhond recensie - Nederlands
Is Jonathan nog wel te redden?
‘’ Hij moest weglopen van zichzelf maar bleef staan. Dit is de praktijk,
dacht hij, en probeerde zich een zin te herinneren die hij in de
inleiding van het werkboek had gelezen.’’ Muidhond gaat over een
jongen (Jonathan) die net uit de gevangenis komt en zijn leven weer op
orde probeert te krijgen, maar onverwachts komt er een klein meisje in
zijn leven en wordt dit toch iets moeilijker dan hij had gehoopt. Samen
met zijn moeder woont hij in een klein benauwd huis in een hele warme
plek, de dagen worden afgeteld totdat ze in dat nieuwe huis komen te
wonen. Als hij dan tenminste nog vrij is. Deze roman is geschreven
door Inge Schilperoord en uitgebracht in 2015. Het thema is
psychologie en ik raad dit boek niet aan.
Ten eerste vind ik dat er heel erg veel herhaling in de roman voorkomt. De hele
tijd begint er een dag, maar welke wordt niet aangegeven. Hierdoor voelt het
alsof je de hele tijd dezelfde bladzijdes aan het lezen bent, waardoor ik het lastig
vond om er emotionele waarde aan te leggen. Het enige wat ik qua emoties
voelde was het schrikken, omdat ik het thema van het boek niet begreep.
Ten tweede vind ik dat het lang duurt voordat ik er eindelijk eens achter kom
waarom hij zo is en hoezo hij zo precies zijn dagen wil indelen. Dat is namelijk
pas aan het eind van het boek. Hierdoor snapte ik heel vaak niet waar het over
ging, want ik kon geen link leggen. Richting driekwart van het boek kon ik die
link pas leggen, dus vond het daarvoor heel moeilijk om door te lezen. En wat ik
vervolgens las was niet prettig. Ook hangt niet alles met elkaar samen,
waardoor ik dingen door de war ging halen. Het ene moment is Jonathan
beneden om de bank met zijn moeder, waar hij zich mateloos aan irriteert, tot
zelfs haar ademhaling toe. En het andere moment is hij boven op zijn kamer
zichzelf helemaal aan het verwaarlozen.
Ten derde vind ik dat er best wel veel open plekken zijn gelaten in het boek.
Sommige mensen vinden dat juist fijn, maar ik vond dat het daardoor nog
onduidelijker werd. Het boek begint en eindigt met een open plek. Waarvoor zit
hij in de gevangenis? Gaat hij nog terug naar de gevangenis? Zijn we nog
verhuisd? Je kan het dan natuurlijk aan het eind nog zelf invullen, maar aan het
begin dacht ik dat hij iemand vermoord had. Iets minder open plekken was
misschien fijner geweest om de verhaallijn beter te kunnen volgen.
Kortom, ik vind dit boek niet aan te raden om te lezen, omdat het erg langzaam,
onprettig en verwarrend leest. Iets meer context over het boek op de achterkant
zou fijn zijn, zodat de lezer weet waar hij/zij aan begint. Ondanks zijn misdrijf is
hij er niet van wegelopen, hij heeft ze onder ogen gezien.
Donna Vorstenbosch - 4hgmm
Is Jonathan nog wel te redden?
‘’ Hij moest weglopen van zichzelf maar bleef staan. Dit is de praktijk,
dacht hij, en probeerde zich een zin te herinneren die hij in de
inleiding van het werkboek had gelezen.’’ Muidhond gaat over een
jongen (Jonathan) die net uit de gevangenis komt en zijn leven weer op
orde probeert te krijgen, maar onverwachts komt er een klein meisje in
zijn leven en wordt dit toch iets moeilijker dan hij had gehoopt. Samen
met zijn moeder woont hij in een klein benauwd huis in een hele warme
plek, de dagen worden afgeteld totdat ze in dat nieuwe huis komen te
wonen. Als hij dan tenminste nog vrij is. Deze roman is geschreven
door Inge Schilperoord en uitgebracht in 2015. Het thema is
psychologie en ik raad dit boek niet aan.
Ten eerste vind ik dat er heel erg veel herhaling in de roman voorkomt. De hele
tijd begint er een dag, maar welke wordt niet aangegeven. Hierdoor voelt het
alsof je de hele tijd dezelfde bladzijdes aan het lezen bent, waardoor ik het lastig
vond om er emotionele waarde aan te leggen. Het enige wat ik qua emoties
voelde was het schrikken, omdat ik het thema van het boek niet begreep.
Ten tweede vind ik dat het lang duurt voordat ik er eindelijk eens achter kom
waarom hij zo is en hoezo hij zo precies zijn dagen wil indelen. Dat is namelijk
pas aan het eind van het boek. Hierdoor snapte ik heel vaak niet waar het over
ging, want ik kon geen link leggen. Richting driekwart van het boek kon ik die
link pas leggen, dus vond het daarvoor heel moeilijk om door te lezen. En wat ik
vervolgens las was niet prettig. Ook hangt niet alles met elkaar samen,
waardoor ik dingen door de war ging halen. Het ene moment is Jonathan
beneden om de bank met zijn moeder, waar hij zich mateloos aan irriteert, tot
zelfs haar ademhaling toe. En het andere moment is hij boven op zijn kamer
zichzelf helemaal aan het verwaarlozen.
Ten derde vind ik dat er best wel veel open plekken zijn gelaten in het boek.
Sommige mensen vinden dat juist fijn, maar ik vond dat het daardoor nog
onduidelijker werd. Het boek begint en eindigt met een open plek. Waarvoor zit
hij in de gevangenis? Gaat hij nog terug naar de gevangenis? Zijn we nog
verhuisd? Je kan het dan natuurlijk aan het eind nog zelf invullen, maar aan het
begin dacht ik dat hij iemand vermoord had. Iets minder open plekken was
misschien fijner geweest om de verhaallijn beter te kunnen volgen.
Kortom, ik vind dit boek niet aan te raden om te lezen, omdat het erg langzaam,
onprettig en verwarrend leest. Iets meer context over het boek op de achterkant
zou fijn zijn, zodat de lezer weet waar hij/zij aan begint. Ondanks zijn misdrijf is
hij er niet van wegelopen, hij heeft ze onder ogen gezien.
Donna Vorstenbosch - 4hgmm
