Bickel (2011) - The behavioral economics and neuroeconomics of reinforcer pathologies.
Op basis van het werk in de gedragseconomie en de ontwikkelingen in het nieuwe domein
van de neuro-economie beschrijven we de verslaving als pathologische reactiepatronen
die het gevolg zijn van de aanhoudend hoge waardering van een versterker en/of een
overmatige voorkeur voor de onmiddellijke consumptie van die versterker. De patronen
van pathologische keuze en consumptie zijn het gevolg van een onbalans tussen twee
verschillende neurobehavioral systemen.
Specifiek, pathologische patronen van reageren zijn het gevolg van hyperactiviteit in het
evolutionair oudere impulsieve systeem (dat onmiddellijke en goedkope versterkers
waardeert) en/of hypoactiviteit in het meer recentelijk geëvolueerde uitvoerende systeem
(dat betrokken is bij de waardering van vertraagde versterkers). Deze benadering wordt
vervolgens gebruikt om vijf fenomenen te verklaren die volgens ons in elke adequate
verslaving leer aan de orde moeten komen.
→ Onderzoek heeft aangetoond dat verslaafden blijk geven van een extreme
waardering van hun verslavende bekrachtiger en de voorkeur hebben om deze
op korte termijn te ontvangen.
2 Algemene kenmerken van reinforcer pathology
Meer specifiek definiëren we versterkings pathologieën als het resultaat van:
1) de aanhoudend hoge waardering van een versterker, ruim gedefinieerd om tastbare
goederen en ervaringen te omvatten; en/of
2) de buitensporige voorkeur voor de onmiddellijke aankoop of consumptie van een
grondstof ondanks negatieve resultaten op lange termijn.
Bijvoorbeeld: overconsumptie van voedsel en drugs (legaal) of cocaïne (illegaal).
Aanhoudende hoge waardering van een versterkingsmiddel maakt gebruik van 2 concepten
en procedures:
- Eigen prijselasticiteit → verwijst naar de gevoeligheid van de consumptie
van een product door een persoon. Geeft aan in hoeverre de persoon de
grondstof waardeert.
- Cross-prijselasticiteit → de impact van veranderingen in de prijs op het
verbruik van een ander artikel met een vaste prijs. Wat is de impact van
een prijsverandering op de vraag naar het product.
Het tweede kenmerk is de versterker van vertraging, de waarde van beloningen neemat als
er een vertraging plaatsvind. Het directe bedrag heeft een grotere waarde en wordt sneller
gekozen. Verslaafden geven een buitensporige korting op de toekomst (ze hechten meer
waarde aan minder geld nu dan meer geld later), dit draagt bij aan hun ziekte.
Demand verwijst in het kort naar de moeite of de prijs die iemand wil betalen om een
bepaalde beloning/reinforcer (zoals drugs) te verkrijgen. Wanneer je iets heel graag wilt dan
ben je bereid om daar heel veel in te investeren. In dat geval zeggen we dus dat de demand
hoog is. Men is dan bereid om een hogere prijs te betalen. Naarmate een reinforcer
, ongevoelig is voor prijsstijgingen (dus wanneer men meer moeite moet doen of meer moet
betalen om de reinforcer te verkrijgen) en men dus nog steeds blijft investeren om de
reinforcer te verkrijgen ook al kost dat meer (in moeite of in geld) zegt men dat de reinforcer
inelastisch is. Dus in dit geval blijft men harder en harder werken om de reinforcer te
verkrijgen, ook al wordt het duurder (bijv sigaretten blijven kopen en roken ook al wordt de
prijs voortdurend hoger door toename in taks). Een reinforcer die elastisch is, is wel gevoelig
voor prijsstijging: men gaat dan stoppen met werken om deze reinforcer te verkrijgen omdat
het te duur is geworden (bijv mensen die wel stoppen met roken omdat het duurder is
geworden). Het is dan de moeite niet meer waard om het zo te zeggen.
Het tweede belangrijke concept is delay discounting. Dit betekent dat reinforcers snel hun
waarde verliezen naarmate ze verder in de tijd zitten. Dat betekent dat 50 euro over een
maand nu niet evenveel waard is als 50 euro nu. Met andere woorden: wanneer je iemand
de keuze zal geven tussen nu 50 euro krijgen of over een maand 50 euro krijgen, dan kiezen
de meesten voor 50 euro nu. De 50 euro over een maand is dus minder waardevol dan nu
50 euro krijgen. De 50 euro is dus in waarde gedaald wanneer de beloning verder weg zit in
de tijd. In het algemeen hechten de meeste mensen meer belang aan beloningen op korte
termijn dan aan beloningen op lange termijn, zelfs wanneer die beloningen op lange termijn
groter zijn. Dit is een vorm van impulsiviteit en daar zitten individuele verschillen in. Vooral
verslaafden lijken in dit opzicht impulsiever en gaan nog vaker voor de (kleinere) beloning op
korte termijn (immediate reward; druggebruik) dan voor de grotere beloningen op langere
termijn (abstinentie, gezond leven).
Vraag- en versterkingspathologie
Wanneer een hoge waardering ontstaat voor een product, wordt de ernst van de ziekte
bepaald door een gebrek aan vermindering van het gebruik door stijgingen van de prijs.
Met name individuen die leiden aan pathologieën van versterkers vertonen doorgaans deze
ongevoeligheid van consumptie voor prijsveranderingen.
→ inelasticiteit van de vraag, dit wil dus zeggen dat je niet minder gaat gebruiken van een
product naarmate de prijs stijgt (dit geldt voor de stoffen die zij misbruiken, maar niet voor
niet-pathologische versterkers).
De lijn voor het krijgen van sigaretten gaat verder door dan de lijn voor het krijgen van geld.
Dit laat de inelasticiteit zien, mensen willen meer doen voor het krijgen van hetzelfde product
(meer geld bijvoorbeeld betalen of in dit geval meer vragenlijsten invullen).
Op basis van het werk in de gedragseconomie en de ontwikkelingen in het nieuwe domein
van de neuro-economie beschrijven we de verslaving als pathologische reactiepatronen
die het gevolg zijn van de aanhoudend hoge waardering van een versterker en/of een
overmatige voorkeur voor de onmiddellijke consumptie van die versterker. De patronen
van pathologische keuze en consumptie zijn het gevolg van een onbalans tussen twee
verschillende neurobehavioral systemen.
Specifiek, pathologische patronen van reageren zijn het gevolg van hyperactiviteit in het
evolutionair oudere impulsieve systeem (dat onmiddellijke en goedkope versterkers
waardeert) en/of hypoactiviteit in het meer recentelijk geëvolueerde uitvoerende systeem
(dat betrokken is bij de waardering van vertraagde versterkers). Deze benadering wordt
vervolgens gebruikt om vijf fenomenen te verklaren die volgens ons in elke adequate
verslaving leer aan de orde moeten komen.
→ Onderzoek heeft aangetoond dat verslaafden blijk geven van een extreme
waardering van hun verslavende bekrachtiger en de voorkeur hebben om deze
op korte termijn te ontvangen.
2 Algemene kenmerken van reinforcer pathology
Meer specifiek definiëren we versterkings pathologieën als het resultaat van:
1) de aanhoudend hoge waardering van een versterker, ruim gedefinieerd om tastbare
goederen en ervaringen te omvatten; en/of
2) de buitensporige voorkeur voor de onmiddellijke aankoop of consumptie van een
grondstof ondanks negatieve resultaten op lange termijn.
Bijvoorbeeld: overconsumptie van voedsel en drugs (legaal) of cocaïne (illegaal).
Aanhoudende hoge waardering van een versterkingsmiddel maakt gebruik van 2 concepten
en procedures:
- Eigen prijselasticiteit → verwijst naar de gevoeligheid van de consumptie
van een product door een persoon. Geeft aan in hoeverre de persoon de
grondstof waardeert.
- Cross-prijselasticiteit → de impact van veranderingen in de prijs op het
verbruik van een ander artikel met een vaste prijs. Wat is de impact van
een prijsverandering op de vraag naar het product.
Het tweede kenmerk is de versterker van vertraging, de waarde van beloningen neemat als
er een vertraging plaatsvind. Het directe bedrag heeft een grotere waarde en wordt sneller
gekozen. Verslaafden geven een buitensporige korting op de toekomst (ze hechten meer
waarde aan minder geld nu dan meer geld later), dit draagt bij aan hun ziekte.
Demand verwijst in het kort naar de moeite of de prijs die iemand wil betalen om een
bepaalde beloning/reinforcer (zoals drugs) te verkrijgen. Wanneer je iets heel graag wilt dan
ben je bereid om daar heel veel in te investeren. In dat geval zeggen we dus dat de demand
hoog is. Men is dan bereid om een hogere prijs te betalen. Naarmate een reinforcer
, ongevoelig is voor prijsstijgingen (dus wanneer men meer moeite moet doen of meer moet
betalen om de reinforcer te verkrijgen) en men dus nog steeds blijft investeren om de
reinforcer te verkrijgen ook al kost dat meer (in moeite of in geld) zegt men dat de reinforcer
inelastisch is. Dus in dit geval blijft men harder en harder werken om de reinforcer te
verkrijgen, ook al wordt het duurder (bijv sigaretten blijven kopen en roken ook al wordt de
prijs voortdurend hoger door toename in taks). Een reinforcer die elastisch is, is wel gevoelig
voor prijsstijging: men gaat dan stoppen met werken om deze reinforcer te verkrijgen omdat
het te duur is geworden (bijv mensen die wel stoppen met roken omdat het duurder is
geworden). Het is dan de moeite niet meer waard om het zo te zeggen.
Het tweede belangrijke concept is delay discounting. Dit betekent dat reinforcers snel hun
waarde verliezen naarmate ze verder in de tijd zitten. Dat betekent dat 50 euro over een
maand nu niet evenveel waard is als 50 euro nu. Met andere woorden: wanneer je iemand
de keuze zal geven tussen nu 50 euro krijgen of over een maand 50 euro krijgen, dan kiezen
de meesten voor 50 euro nu. De 50 euro over een maand is dus minder waardevol dan nu
50 euro krijgen. De 50 euro is dus in waarde gedaald wanneer de beloning verder weg zit in
de tijd. In het algemeen hechten de meeste mensen meer belang aan beloningen op korte
termijn dan aan beloningen op lange termijn, zelfs wanneer die beloningen op lange termijn
groter zijn. Dit is een vorm van impulsiviteit en daar zitten individuele verschillen in. Vooral
verslaafden lijken in dit opzicht impulsiever en gaan nog vaker voor de (kleinere) beloning op
korte termijn (immediate reward; druggebruik) dan voor de grotere beloningen op langere
termijn (abstinentie, gezond leven).
Vraag- en versterkingspathologie
Wanneer een hoge waardering ontstaat voor een product, wordt de ernst van de ziekte
bepaald door een gebrek aan vermindering van het gebruik door stijgingen van de prijs.
Met name individuen die leiden aan pathologieën van versterkers vertonen doorgaans deze
ongevoeligheid van consumptie voor prijsveranderingen.
→ inelasticiteit van de vraag, dit wil dus zeggen dat je niet minder gaat gebruiken van een
product naarmate de prijs stijgt (dit geldt voor de stoffen die zij misbruiken, maar niet voor
niet-pathologische versterkers).
De lijn voor het krijgen van sigaretten gaat verder door dan de lijn voor het krijgen van geld.
Dit laat de inelasticiteit zien, mensen willen meer doen voor het krijgen van hetzelfde product
(meer geld bijvoorbeeld betalen of in dit geval meer vragenlijsten invullen).
