Een patiënt mag niet op onbegeleid verlof als hij weigert mee
te werken aan het psychiatrisch onderzoek of weigert te
spreken over het gepleegde delict
Een patiënt krijgt verlof als het recidive laag is en als dit verlof past binnen de
behandeling van de patiënt (tbs Nederland, 2020). Er zijn echter situaties waarin
het moeilijk is om een geschikte behandeling te vinden voor een patiënt. Een
patiënt kan bijvoorbeeld weigeren om mee te werken aan het psychiatrische
onderzoek of de patiënt kan weigeren om te spreken over het delict wat hij/ zij
heeft gepleegd. Een voorbeeld hiervan is de casus van Michael P. In eerste
instantie weigert hij mee te werken aan het psychiatrisch onderzoek waardoor de
rechter hem geen tbs kon opleggen. Daarnaast heeft Michael P. nooit gesproken
over zijn zedendelict tijdens zijn verblijf in de PPC en FPA. Hierdoor is hij nooit
behandeld geweest voor zijn seksuele problematiek. Zijn verlofaanvragen zijn
goedgekeurd, waardoor hij na vier maanden in de FPA met onbegeleid verlof
mocht. In 2017 is P. de fout in gegaan en heeft een zedendelict en moord
gepleegd op Anne Faber.
Naar aanleiding van deze casus is mijn stelling ‘een patiënt mag niet op
onbegeleid verlof als hij weigert mee te werken aan het psychiatrisch onderzoek
of weigert te spreken over het gepleegde delict’
Argument 1: zonder aansluitende behandeling neemt de recidive niet af.
Het is belangrijk om te weten wat de patiënt gedreven heeft om het delict te
plegen. Tijdens de behandeling wordt gekeken naar de criminogene factoren die
invloed hebben op het delinquente gedrag. Van belang is dat er goed beeld is
van het gepleegde delict, de visie van de patiënt en een beeld van de
criminogene factoren. Dit is nodig een inventarisatie te maken van de
dynamische factoren die leiden tot een verhoogd recidiverisico (Ruiter & Veen,
2006)
. De behandeldoelen zijn gebaseerd op deze factoren. Ook is wordt dit
behandelplan gebruikt om een meting te maken van de vooruitgang van de
cliënt.
Wanneer een patiënt weigert te spreken over het delict, is het lastig om erachter
te komen wat hem ertoe gedreven heeft om dit delict te plegen. Hierdoor bestaat
er een kans dat de patiënt niet een behandeling krijgt die nodig is om de recidive
te verlagen. De medewerking van een patiënt aan het psychisch onderzoek of
aan het behandelplan is dus van groot belang om een goede behandeling te
vinden. Doet de patiënt dit niet, zal hij behandeld worden op gebieden (die ook
noodzakelijk zijn) die weinig tot geen invloed hebben op het delinquente gedrag.
Je kan hierdoor niet bepalen of een patiënt genoeg behandeld is zodat het
te werken aan het psychiatrisch onderzoek of weigert te
spreken over het gepleegde delict
Een patiënt krijgt verlof als het recidive laag is en als dit verlof past binnen de
behandeling van de patiënt (tbs Nederland, 2020). Er zijn echter situaties waarin
het moeilijk is om een geschikte behandeling te vinden voor een patiënt. Een
patiënt kan bijvoorbeeld weigeren om mee te werken aan het psychiatrische
onderzoek of de patiënt kan weigeren om te spreken over het delict wat hij/ zij
heeft gepleegd. Een voorbeeld hiervan is de casus van Michael P. In eerste
instantie weigert hij mee te werken aan het psychiatrisch onderzoek waardoor de
rechter hem geen tbs kon opleggen. Daarnaast heeft Michael P. nooit gesproken
over zijn zedendelict tijdens zijn verblijf in de PPC en FPA. Hierdoor is hij nooit
behandeld geweest voor zijn seksuele problematiek. Zijn verlofaanvragen zijn
goedgekeurd, waardoor hij na vier maanden in de FPA met onbegeleid verlof
mocht. In 2017 is P. de fout in gegaan en heeft een zedendelict en moord
gepleegd op Anne Faber.
Naar aanleiding van deze casus is mijn stelling ‘een patiënt mag niet op
onbegeleid verlof als hij weigert mee te werken aan het psychiatrisch onderzoek
of weigert te spreken over het gepleegde delict’
Argument 1: zonder aansluitende behandeling neemt de recidive niet af.
Het is belangrijk om te weten wat de patiënt gedreven heeft om het delict te
plegen. Tijdens de behandeling wordt gekeken naar de criminogene factoren die
invloed hebben op het delinquente gedrag. Van belang is dat er goed beeld is
van het gepleegde delict, de visie van de patiënt en een beeld van de
criminogene factoren. Dit is nodig een inventarisatie te maken van de
dynamische factoren die leiden tot een verhoogd recidiverisico (Ruiter & Veen,
2006)
. De behandeldoelen zijn gebaseerd op deze factoren. Ook is wordt dit
behandelplan gebruikt om een meting te maken van de vooruitgang van de
cliënt.
Wanneer een patiënt weigert te spreken over het delict, is het lastig om erachter
te komen wat hem ertoe gedreven heeft om dit delict te plegen. Hierdoor bestaat
er een kans dat de patiënt niet een behandeling krijgt die nodig is om de recidive
te verlagen. De medewerking van een patiënt aan het psychisch onderzoek of
aan het behandelplan is dus van groot belang om een goede behandeling te
vinden. Doet de patiënt dit niet, zal hij behandeld worden op gebieden (die ook
noodzakelijk zijn) die weinig tot geen invloed hebben op het delinquente gedrag.
Je kan hierdoor niet bepalen of een patiënt genoeg behandeld is zodat het
