Historische criminologie aantekeningen hoorcollege

Historische criminologie – samenvatting hoorcolleges


Hoorcollege 1 - Week 1

Er is niet één geschiedenis  meerdere perspectieven:
- Huizinga
- Cooper
- Jenkins

Verschillende perspectieven:
- Op het verleden en wat wel/niet belangrijk is
- Op onderzoek naar het verleden
o Wat bestuderen, waarom bestuderen en hoe bestuderen?

Geschiedenis = fundamenteel onderscheid tussen het verleden & het onderzoek naar
verleden

Er wordt een selectie gemaakt van het verleden, wat er wel of niet verteld wordt o.b.v. wat
onderzoekers (zelf) belangrijker vinden.
- Verhalen reconstrueren in eigen tekst/taal/overtuigingen = geschiedschrijving
- 1 historisch werk = een perspectief van een deel van een verleden
- Bepaalde groepen en gebeurtenissen afwezig/ondervertegenwoordigd

Vanzelfsprekend is dat de geschiedenis een belangrijke rol speelt  alles en iedereen kent
een verleden
- Menselijk bewustzijn is altijd tijdelijk  vanuit het verleden gericht op de toekomst
o Strategieën uitwerken, plannen maken, etc.
- Gemeenschap houdt zich met het collectieve verleden bezig  groepsidentiteit,
tradities, etc.

Geschiedschrijving heeft geen nut:
- Geschiedenis brengt men samen  de daadwerkelijke accuratesse is minder van
belang dan het verhaal wat het oplevert
- We moeten het doen met wat we hebben  bijeen puzzelen van de bronnen die we
hebben om daarvan kennis op te doen (Ranke, ‘wie es eigentlich gewesen’)
- Geschiedschrijving is een aangename bezigheid en brengt historici status op
- Postmodernistische historici  alle verhalen over het verleden moeten geschreven
kunnen worden
o Niet alle verhalen hebben een gelijke stem/positie of krijgen evenveel
weerklank
o Groepen gebruiken de geschiedenis om de strijd tussen kampen te winnen
 Geschiedenis is een ideologische inzet
o Geschiedenis wordt vaak misbruikt om bepaalde punten te maken of invloed
uit te oefenen
- Antropologische wetenschap  de mens leren begrijpen en niet het heden door naar
het verleden te kijken

,Geschiedschrijving heeft wel nut:
- De geschiedenis beschrijven:
o Zorgt dat we voorkomen dat we vergeten
o Zorgt dat we lessen leren uit het verleden = voorbeeldfunctie
 Welke lessen hangt af van de historicus/tijdvak
 Churchill  the one thing we have learned from history is that we
don’t learn from history
o Complexiteit blootleggen  mythen doorprikken en nuance aanbrengen
 Tegengif tegen te eenvoudige verklaringen en zwart/witte
perspectieven
- De geschiedenis verklaren:
o Het heden beter begrijpen d.m.v. het verleden
 Ontwikkelingen ontdekken en verklaren
 Verandering  verschuivingen, omwentelingen en groei
 Continuïteit  terugkeren patronen/verbanden en een rode
draad
 Besef complexiteit van het heden = inzicht in samenhang en proces
 Wat zit erachter actuele fenomenen en hoe zijn deze gegroeid?
 Common sense boven stereotypen
 Mogelijke scenario’s voor de toekomst
 Hoe het verleden het heden heeft bepaald kan een indicatie
zijn voor wat in de toekomst zou kunnen doorwerken
 Dingen die niet bepaald zijn door het verleden blijven een
vraagteken? Idk

Beperkingen geschiedschrijving:
- Historici zijn niet vrij van common sense en stereotypen
- Geen pasklare antwoorden op de vraag ‘what works?’
- Het is geen toekomstvoorspelling, hoogstens een schetsing van mogelijke scenario’s
- Vermijden van determinisme  er zijn alternatieven
o Determinisme = alles is op de een of andere manier al gedetermineerd (iets
staat al vast)

Kernprobleem geschiedschrijving  de moeilijke relatie tussen feit en interpretatie
1. Feit/gebeurtenis  bron
a. Ondervertegenwoordigde bronnen  selectie uit het verleden
2. Bron  historicus
a. Afhankelijk van de bronnen/sporen uit het verleden  automatische selectie
van het verleden
b. De staat van de bron bepaalt de interpretatie die eruit opgemaakt wordt
i. Bij ontcijfering wordt er ook gepuzzeld/geïnterpreteerd om er een
verhaal van te maken
3. Historicus  verhaal
a. Constructie van taal en tekst: proces van selectie en interpretatie

Dus: feit/gebeurtenis  verhaal

, - Elke stap kent interpretatieproblemen
o Processen van selectie en ordening

Waarnemen en registeren = interpreteren
- Historici kennen geen eigen waarneming  werken met sporen
o Sporen kunnen als bron dienen, maar deze bronnen zijn ook weer
interpretaties
o Bronnen kunnen verschillend gelezen/begrepen worden
o Het ordenen van bronnen om een verhaal te maken komt tot stand door
interpretatie
 Doelen hebben  bv. de ondervertegenwoordigde groepen naar
voren laten komen
- Bronnen kunnen vals/misleidend zijn!
o Falsa kunnen opzettelijk tot stand komen of uit slordigheid
 Herkennen is lastig
 Materiaal
 Taalgebruik
 Technische kenmerken
 Inhoudelijke consequenties

Regels voor solide bewijsvoering:
- Kritische juxtapositie van bronnen
o Afwegen van getuigenissen
o Naast elkaar leggen van alle bronnen
o Valkuil: mythe van de unanimiteit  woord tegen woord
- Redeneringen opbouwen:
o Falsificatietechniek = een hypothese of mogelijke verklaringen is bewezen
zolang ze niet wordt tegengesproken/ontkracht
o Redeneringen in het negatieve = het zwijgen van de bron als indicatie
 Opzettelijk zwijgen  wat kan dit nu echt impliceren?
 Probleem: bronnen zwijgen wel vaker  gaten in bronnen
 Wat kan je afleiden uit bronnen die een bepaalde gebeurtenis
niet bespreken of achterwege laten?
o Kan ook liggen aan beschadigde bronnen, etc.




Hoorcollege 2 – week 1

Ontmoetingen tussen geschiedenis en criminologie
- Sub-discipline historische criminologie
- Interdisciplinair werk blijft echter beperkt

Verschillende persoonlijkheden van de disciplines:
- Criminologen  onderzoek moet bruikbaar zijn voor heden en toekomst
o Anticiperen op de toekomst
o Historici vinden dit nutteloos