Cursus 2: Veilig pedagogisch
klimaat
HERKANSING
Naam: Thea Kantar
Studentnummer: 0954306
Datum: 24-01-2025
, Beschrijving van een praktijksituatie gebaseerd op mijn kritische
beroepssituatie
Sinds februari 2024 loop ik stage bij Horizon Rijnhove op een open behandelgroep.
Hier verblijven jongeren van de leeftijd van 12 tot en met 16 jaar. Op een open
behandelgroep wonen jongeren die (tijdelijk) niet thuis of in hun eigen netwerk
kunnen verblijven. De jongeren van deze behandelgroep hebben vaak te maken met
complexe gedragsproblematiek en trauma’s, waarvoor begeleiding en behandeling
nodig is. In september is DM. (14) overgeplaatst vanuit een andere woongroep naar
Horizon Rijnhove. DM. is uit huis geplaatst, omdat haar thuissituatie niet veilig
genoeg was om haar daar te laten wonen.
In het dossier van DM. staat dat DM. een vrolijke energieke uitstraling heeft, maar
dat er veel achter de lach van DM schuilt. Wanneer DM. alleen is en zich somber
voelt, kiest ze ervoor om zichzelf te verwonden door middel van automutilatie. Uit
overdrachten van haar vorige verblijfsplek is naar voren gekomen dat de
zelfverwondingen van DM. voornamelijk oppervlakkig zijn geweest. De groepsleiding
van haar vorige verblijfsplek gaf daarbij aan dat ze een indruk hadden dat DM.
automutileert als een manier om op een negatieve manier aandacht te vragen.
Twee weken na haar plaatsing is DM. overstuur naar een groepsleiding gelopen met
opengesneden armen. DM. heeft aangegeven spijt te hebben van haar
zelfverwondingen, maar dat het op dat moment fijn voelde. Nu is het vaker
voorgekomen dat DM. met zelfgemaakte wonden naar de groepsleiding toe komt
voor hulp. Deze situatie is binnen het team besproken, waarin de meeste collega’s
van mening waren dat deze vorm van zelfverwonding een manier is om negatieve
aandacht te vragen. In de vergadering is benoemd dat het belonen van dit gedrag –
door uitgebreid aandacht te geven wanneer DM. zich verwondt – ervoor kan zorgen
dat DM vaker neigt om te automutileren om zo een reactie uit te lokken. Nu wordt er
bewust geen actie ondernomen wanneer DM. met zelfverwondingen komt. Deze
keuze is gemaakt om te voorkomen dat DM. vaker negatieve aandacht gaat vragen
door middel van automutilatie.
Op basis van deze situatie heb ik de volgende persoonlijke vraag geformuleerd:
Helpen we DM. door negatieve aandacht te negeren, of onthouden we haar juist de
zorg en steun die ze nodig heeft in moeilijke momenten?
klimaat
HERKANSING
Naam: Thea Kantar
Studentnummer: 0954306
Datum: 24-01-2025
, Beschrijving van een praktijksituatie gebaseerd op mijn kritische
beroepssituatie
Sinds februari 2024 loop ik stage bij Horizon Rijnhove op een open behandelgroep.
Hier verblijven jongeren van de leeftijd van 12 tot en met 16 jaar. Op een open
behandelgroep wonen jongeren die (tijdelijk) niet thuis of in hun eigen netwerk
kunnen verblijven. De jongeren van deze behandelgroep hebben vaak te maken met
complexe gedragsproblematiek en trauma’s, waarvoor begeleiding en behandeling
nodig is. In september is DM. (14) overgeplaatst vanuit een andere woongroep naar
Horizon Rijnhove. DM. is uit huis geplaatst, omdat haar thuissituatie niet veilig
genoeg was om haar daar te laten wonen.
In het dossier van DM. staat dat DM. een vrolijke energieke uitstraling heeft, maar
dat er veel achter de lach van DM schuilt. Wanneer DM. alleen is en zich somber
voelt, kiest ze ervoor om zichzelf te verwonden door middel van automutilatie. Uit
overdrachten van haar vorige verblijfsplek is naar voren gekomen dat de
zelfverwondingen van DM. voornamelijk oppervlakkig zijn geweest. De groepsleiding
van haar vorige verblijfsplek gaf daarbij aan dat ze een indruk hadden dat DM.
automutileert als een manier om op een negatieve manier aandacht te vragen.
Twee weken na haar plaatsing is DM. overstuur naar een groepsleiding gelopen met
opengesneden armen. DM. heeft aangegeven spijt te hebben van haar
zelfverwondingen, maar dat het op dat moment fijn voelde. Nu is het vaker
voorgekomen dat DM. met zelfgemaakte wonden naar de groepsleiding toe komt
voor hulp. Deze situatie is binnen het team besproken, waarin de meeste collega’s
van mening waren dat deze vorm van zelfverwonding een manier is om negatieve
aandacht te vragen. In de vergadering is benoemd dat het belonen van dit gedrag –
door uitgebreid aandacht te geven wanneer DM. zich verwondt – ervoor kan zorgen
dat DM vaker neigt om te automutileren om zo een reactie uit te lokken. Nu wordt er
bewust geen actie ondernomen wanneer DM. met zelfverwondingen komt. Deze
keuze is gemaakt om te voorkomen dat DM. vaker negatieve aandacht gaat vragen
door middel van automutilatie.
Op basis van deze situatie heb ik de volgende persoonlijke vraag geformuleerd:
Helpen we DM. door negatieve aandacht te negeren, of onthouden we haar juist de
zorg en steun die ze nodig heeft in moeilijke momenten?
