Samenvatting Kennistoets Extramuraal MSA

Toetsmatrijs MSA
Je hebt verschillende soorten pijn:
Neuropatische pijn: Beknelling van de zenuwen
Nociceptieve pijn: Acuut. Weefselschade, er ontstaat een ontstekingsreactie door kapot
weefsel.
Nociplastische pijn: Persisterend. Prikkeling in de hersenen, er is eigenlijk geen tot weinig
relatie meer met de weefselschade.

Je hebt perifere en centrale sensitisatie.
Perifere sensitisatie: Je voelt de pijn niet alleen op de plek waar het beschadigd is maar
ook er omheen (komt door afgegeven substance-P). Deze stof stimuleert het lokale
ontstekingsproces in het beschadigde weefsel. Dit proces is normaal.
Centrale sensitisatie: Dit betekend dat de pijn langer blijft dan dat er weefselschade is.
Normaal gaat dit weg als de perifere pijnprikkel afneemt. Als dit niet gebeurd kan de pijn
chronisch worden. Als de C-vezels (zorgen afgifte SP) langdurig hoog geprikkeld worden
worden deze overgevoelig. Dus prikkels die niet pijnlijk zijn kunnen ook pijnlijk worden.

Referred pain: Pijn wordt niet gevoeld op de plaats van prikkeling, maar in het gebied dat
daar segmentaal mee overeenkomt.

Zenuwaandoeningen: neuromusculaire aandoeningen
Hernia Nuclei Pulposi: Uitpuiling van de tussenwervelschijf in het spinale kanaal. Het is een
van de meest voorkomende oorzaken van het zogenoemde lumbosacraal radiculair
syndroom (in de bil en/of been uitstralende pijn. Uitstralende klachten worden verergerd door
extra druk (hoesten, niezen).
Thoracic Outlet Syndrome: Compressie tussen de nek en de schouder van een vaat of
zenuwbundel. (Perifere neuropathie: Niet bij de wervelkolom maar er verder vanaf)
Radiculair syndroom: compressie dichter bij de wervels
Impingement schouder: Beknelling van een spier, zenuw of pees door bot. (Kan
veroorzaakt worden door bijvoorbeeld een subluxatie)
Tumor
Cervicale artrose
Cervicale myelopathie: Kanaal waar ruggenmerg doorheen loopt wordt smaller: Kan komen
door osteofyt vorming  klachten aan beide handen, ook evenwichtsproblemen.

Perifere zenuwaandoening:
Beschadiging van een perifere zenuw komt veel voor. Dit komt doordat bijna alle perifere
zenuwen gemengd sensibel en motorisch zijn veroorzaakt totale uitval van zo’n zenuw een
parese of paralyse van 1 of meer spieren en een gevoelloos huidgebied. Door het
overlappen van zenuwen ontstaat vaak een klein gebied van gevoelloosheid met hier
omheen een gebied met verminderd gevoel.
Er zijn 3 niveaus van perifeer zenuwletsel:
1. Neuropraxie:
- Zenuwvezel is intact.
- Zenuwschede is intact.
- Spontane genezing (minuten-dagen)
2. Axonotmesis:
- Zenuwvezel is verbroken.
- Zenuwschede is intact.
- Spontane genezing (1 mm/dag)
3. Neurotmesis:
- Zenuwvezels zijn verbroken
- Zenuwschede is verbroken
- Geen spontane genezing  operatie

,Oorzaken perifere zenuwaandoening:
 Snij of steekwond of verscheuring bij een fractuur. (Uitval n. Radialis bij een fractuur
bovenarm)
 Biopsie of een operatie
 Een vaatafsluiting kan leiden tot zenuwinfarcering (te weinig bloedvoorziening)
 Mono neuropathieën kunnen veroorzaakt worden door vasculitis (ontsteking van de
wand) of een systeemziekte
 Compressie met als gevolg: beschadiging van de zenuw en zenuwverzorgende
bloedvaten. Dit is de meest voorkomende oorzaak van mono neuropathie.
Symptomen:
 Afferente of efferente neuronen zijn aangedaan
- Afferent: gevoelsverlies
- Efferent: krachtsverlies
 Vaak ook symptomen door verhoogde prikkelbaarheid van de zenuw of de
spiervezelmembraan: krampen, tintelingen, spiertrillingen.
 Door tekort aan informatie uit periferie: bewegingsonrust en pijn.

Door te weinig gnostische sensibele informatie kan er een ongecontroleerde
bewegingsonrust ontstaan. Bij ernstige uitval kunne athetotische bewegingen plaats vinden:
Patiënt kan niet meer goed voelen waar zijn ledematen zich in de ruimte bevinden.

Door een tekort aan sensibele prikkels (deafferentiatie) kunnen ook sensibele verschijnselen
optreden: pijn, onaangename gevoelens bij lichte aanraking, abnormale temperatuur
gewaarwording (neuropathische verschijnselen).

Autonome verschijnselen bij polyneuropathie:
 Zweetsecretie versterkt bij koude huid en verminderd bij warme huid
 Orthostatische hypotensie: plotselinge bloeddrukdaling
 Verkleurde huid (rood/donker) + lichte oedeemvorming
 Viscerale autonome stoornissen:
- Gestoorde seksuele functie
- Gestoorde blaasfunctie
- Hartritmestoornissen
 Trofische stoornissen:
- Veranderde haargroei
- Huidafwijkingen
- Botafwijkingen

Symptomen voorhoornaandoening: Ernstig progressieve spierzwakte

Verschillenden soorten motor neuron disaeses:
 Spinale spieratrofie
 Amyotrofische laterale sclerose (ALS): combinatie van aandoening aan het perifere
en het centrale neuron
 Voorhoornziekte door infectie: poliomyelitis

Radiculopathie:
 Uitval van de segmentale motoriek
 Uitval van de sensibiliteit huidgebied
 Verlaagde of afwezige spierrekkingsreflex (peesreflex)
 Meer pijn in het been dan in de rug
 Soms alleen krachtsverlies of alleen gevoelsstoornissen afhankelijk van waar de
zenuw wordt gecomprimeerd of geprikkeld.

Voornaamste oorzaken (mono)radiculopathie:

,  Compressie lumbale of cervicale hernia met discusprolapstrauma met afscheuring
van cervicale wortel
 Infectie

Polyradiculopathie: kan ontstaan op basis van een infectie of maligniteit. Het zijn meerdere
aangedane zenuwwortels.

Bindweefsel herstel:
1. Ontstekingsfase
2. Proliferatie fase
3. Remodellering fase

Ontstekingsfase: Ontstekingsmediatoren activeren ontstekingscellen (leukocyten).
Leukocyten en beschadigde cellen produceren stoffen die voor vaatverwijding zorgen. De
leukocyten treden uit de bloedbaan en zorgen voor zwelling. Hierdoor ontstaat er een
ophoping van leukocyten in het schade gebied. Deze ruimen cel resten op door fagocytose.
Ook vocht met antistoffen en bouwstoffen gaat uit de bloedbaan naar het gebied van de
wond. De ontstekingsfase heeft 5 ontstekingsverschijnselen: 1. Roodheid 2. Warmte 3.
Zwelling 4. Pijn 5. Gestoorde functie. (Dagen-week)

Proliferatiefase: In deze fase worden nieuwe cellen aangemaakt. Dit noemen we
fibroblasten. Deze ontstaan tegelijk met het vormen van kleine bloedvaten. Samen vormen
ze het granulatieweefsel. De fibroblasten produceren collageen. Deze collagene vezels
verbinden de ene wondrand met de andere. Door samen te trekken trekken de collagene
vezels de wondranden naar elkaar toe. (3-4 weken)

Remodelleringfase: Het nieuwe collageen ordent zich onder invloed van krachten die erop
worden uitgeoefend. Er ontstaan bruggen tussen de collagene vezels. Hierdoor wordt het
collageen steeds beter bestand tegen trekkrachten. (Kan 2 jaar duren)

Als peesweefsel kapot is kan het niet hersteld worden. Wel kan het peesweefsel er omheen
sterker worden gemaakt. (Fix de donut not the hole).

Fear avoidence Model: Kan gebruikt worden om chronische pijn helpen uit te leggen.




Wat gebeurt er in het brein bij stress?
Stress is een belasting op het systeem ‘mens’. Deze prikkel noemen we een stressor.
Stressrespons: 2 systemen: HPA-as SAM-as
 HPA: Hormonaal
- Hypothalamus
- Hypofyse
- Hormonen komen vrij
- Bijnierschors