Arresten oefenvragen

Cassatieprocesinleiding KEI II Niet-ontvankelijkheid (na herstelmogelijkheid). Bij het verzuim dat erin bestaat dat eiser(es) de procesinleiding niet op elektronische wijze heeft ingediend (een ‘indieningsverzuim’), moet eerst een herstelmogelijkheid worden geboden (art. 30c lid 6 Rv). Als eiser(es) daar geen gebruik van maakt, leidt dat tot niet-ontvankelijkheid op grond van datzelfde artikel. Bij het verzuim dat erin bestaat dat eiser(es) heeft verzuimd gebruik te maken van een advocaat bij de Hoge Raad (een ‘inhoudelijk verzuim’, net als schending van art. 30a lid 3 Rv) gelden art. 120 e.v. Rv (nietigheid), tenzij het indieningsverzuim gepaard gaat met het inhoudelijk verzuim (zoals i.c.). In dat geval zal de herstelmogelijkheid van art. 30c lid 6 Rv er ook toe leiden dat het inhoudelijk verzuim wordt verholpen (alleen een advocaat bij de Hoge Raad kan immers een procesinleiding indienen, zie art. 407 lid 3 Rv)

COVA De partij wiens elektronische handtekening is misbruikt (i.c. COVA), en niet de partij jegens wie de elektronische handtekening is gebruikt (i.c. NBM). De stelling, dat de nadelige gevolgen van onbevoegd gebruik van een tussen de bank en haar cliënt overeengekomen betalingscode voor het verzenden van betalingsopdrachten per telex, in beginsel voor rekening van de bank behoren te komen, behoudens bijzondere omstandigheden, kan in haar algemeenheid niet als juist worden aanvaard. De vraag wie van partijen, bij gebreke van een contractuele regeling op dit punt, het risico van misbruik van een overeengekomen code behoort te dragen, dient te worden beantwoord aan de hand van de concrete omstandigheden van het geval, waarbij in het bijzonder van belang is aan wie valt toe te rekenen dat de code ter kennis van de onbevoegde is gekomen. Is de onbevoegde in dienst van de cliënt of staat hij anderszins in een relatie tot de cliënt waardoor hij gemakkelijker dan willekeurige derden toegang tot de code heeft kunnen verkrijgen, dan zal er in het algemeen grond voor een dergelijke toerekening aan de cliënt zijn, nu alsdan in beginsel mag worden aangenomen dat het misbruik aan gebrek aan diens zorg te wijten is. Dit zal slechts anders zijn in door de cliënt te stellen en te bewijzen omstandigheden die een zodanig gebrek aan zorg uitsluiten. Met deze regel wijkt de Hoge Raad af van zijn oordeel over vervalste ‘analoge’ handtekeningen. Daarover heeft de Hoge Raad immers geoordeeld dat ‘[w]anneer iemand door valselijk de handtekening van een ander te plaatsen iets voor die ander verklaart, deze ander zich in het algemeen tegen degene tot wie de verklaring is gericht, erop [kan] beroepen dat de handtekening en daarmede de verklaring niet van hem afkomstig is, ook wanneer degene tot wie de verklaring was gericht, heeft aangenomen en redelijkerwijs mocht aannemen dat de handtekening echt was.’ Dit zou alleen onder bijzondere omstandigheden anders zijn (vgl. ook art. 3:61 lid 2 BW).