- Anatomie pancreas
- Histologie pancreas
- Fysiologie pancreas
- Verklaar de casus
- Wat is de invloed van de nervus vagus op spijsvertering?
- Welke hormonen zijn betrokken bij de spijsvertering?
De pancreas bevat exocrien weefsel dat pancreassap uitscheidt en endocrien weefsel dat de hormonen insuline
en glucagon uitscheidt. Het pancreassap bereikt het duodenum via de ductus pancreaticus. De ductus
pancreaticus mondt op dezelfde plaats uit in het duodenum als de ductus choledochus, beiden worden
afgesloten door de sfincter van Oddi. In de dunne darm worden de pancreassappen, het gal en de sappen die
de darm uitscheidt gemengd met de maagrbij uit de maag. Het pancreassap levert de meeste belangrijke
enzymen voor de vertering van de maagbrij. Tevens creëert het pancreassap een neutrale of alkalische pH in de
darm, doordat het bicarbonaat bevat.
Anatomie
De pancreas is een langgerekte klier die in de buikholte ligt. de pancreas kan opgedeeld worden in drie delen:
caput, corpus en cauda. Het caput ligt in het C-vormige gedeelte van het duodenum, waaraan hij ook vast zit
door middel van bindweefsel en een gedeelde bloedtoevoer. Het corpus en het cauda liggen richting het hilum
van de milt. Het pancreassap bereik het duodenum via de papil van Vater (papilla duodenum major). Sommige
mensen hebben ook een ductus pancreaticus accessorius (door de papilla duodenum minor). Het gal gaat ook
door de papil van Vater, doordat de ductus choledochus door het caput van de alvleesklier loopt. Hierdoor kan
bij een ontsteking of tumor in het caput van de pancreas leiden tot geelzucht. Secundair peritoneaal.
Exocrien weefsel
Het exocriene gedeelte is een meervoudig vertakte klier en lijkt qua organisatie veel op een speekselklier. Op
microscopisch niveau zijn lobuli pancreatici (=pancreaslobjes) te herkennen. In de acini zitten acinaire cellen die
vele (pro)enzymen synthetiseren, zoals amylase, trypsiongeen en lipase. De afvoergangetjes beginnen al in de
acinus (centro-acinaire cellen). Deze monden via schakelbuisjes (intercalated ducts) uit in de ductus
intralobulares. De ductus intralobularis komen samen tot dikkere ductus interlobulares en uiteindelijke tot de
ductus pancreaticus. Het epitheel verandert daarbij van laag-kubisch tot hoog-cilindrisch. Soms is er ook een
ductus pancreaticus accessorius aanwezig.
Endocriene pancreas
Het endocriene gedeelte wordt gevormd door de eilandjes van Langerhans (insulae pancreaticae), die als bleke,
geïsoleerde clusters tussen de acini van het exocriene klierweefsel liggen, het meest talrijk in de cauda. Een
eilandje is opgebouwd uit een aantal endocriene celtypen, die hun hormonen aan het bloed van de talrijke
tussenliggende capillairen afgeven. Er zijn alfa, bèta, delta e PP cellen, waarbij de bèta cellen het meest talrijk
zijn zijn. Alfa cellen produceren glucagon, bèta cellen insuline, delta cellen somatostatine en PP cellen pancreas
polypeptiden. Glucagon en insuline hebben een systemische functie. Somatostatine remt paracrien de secretie
van alfa en bèta cellen. Pancreas polypeptiden hebben een paracriene functie, het remt de exocriene secretie
van de pancreas.
Histologie van het exocriene weefsel
Pancreatines bestaan uit een terminale acinus en een duct. De duct draineert de acinus en heet ook wel een
intercalated duct. De intercalated duct mondt uit in een grotere intralobulaire duct, welke vervolgens uitmondt
in een extralobulaire duct. De extralobulaire ducts samen vormen uiteindelijk de ductus pancreaticus.
De acinus wordt omgeven door piramidale epitheel cellen. Deze cellen secreteren de verteringsenzymen in het
pancreassap. De verteringsenzymen worden in het RER geproduceerd. De cellen zijn met elkaar verbonden
middels tight junctions, genaamd zonulae adherens. Deze junctions scheiden de vloeistof in het lumen van de
acinus van de vloeistof in de intercellulaire ruimte aan de basolaterale oppervlakte van de cellen. De tight
junctions zijn impermeabel voor macromoleculen, zoals verteringsenzymen, maar water en ionen kunnen wel
uitgewisseld worden. Een verstoring van deze tight junctions is mogelijk een factor voor het ontwikkelen van
chronische pancreatitis. Gap junctions tussen naast gelegen cellen zorgen ervoor dat een membraan potentiaal
snel overgedragen kan worden en maken het ook mogelijk om moleculen met een laag moleculair gewicht over
te dragen tussen cellen.
- Histologie pancreas
- Fysiologie pancreas
- Verklaar de casus
- Wat is de invloed van de nervus vagus op spijsvertering?
- Welke hormonen zijn betrokken bij de spijsvertering?
De pancreas bevat exocrien weefsel dat pancreassap uitscheidt en endocrien weefsel dat de hormonen insuline
en glucagon uitscheidt. Het pancreassap bereikt het duodenum via de ductus pancreaticus. De ductus
pancreaticus mondt op dezelfde plaats uit in het duodenum als de ductus choledochus, beiden worden
afgesloten door de sfincter van Oddi. In de dunne darm worden de pancreassappen, het gal en de sappen die
de darm uitscheidt gemengd met de maagrbij uit de maag. Het pancreassap levert de meeste belangrijke
enzymen voor de vertering van de maagbrij. Tevens creëert het pancreassap een neutrale of alkalische pH in de
darm, doordat het bicarbonaat bevat.
Anatomie
De pancreas is een langgerekte klier die in de buikholte ligt. de pancreas kan opgedeeld worden in drie delen:
caput, corpus en cauda. Het caput ligt in het C-vormige gedeelte van het duodenum, waaraan hij ook vast zit
door middel van bindweefsel en een gedeelde bloedtoevoer. Het corpus en het cauda liggen richting het hilum
van de milt. Het pancreassap bereik het duodenum via de papil van Vater (papilla duodenum major). Sommige
mensen hebben ook een ductus pancreaticus accessorius (door de papilla duodenum minor). Het gal gaat ook
door de papil van Vater, doordat de ductus choledochus door het caput van de alvleesklier loopt. Hierdoor kan
bij een ontsteking of tumor in het caput van de pancreas leiden tot geelzucht. Secundair peritoneaal.
Exocrien weefsel
Het exocriene gedeelte is een meervoudig vertakte klier en lijkt qua organisatie veel op een speekselklier. Op
microscopisch niveau zijn lobuli pancreatici (=pancreaslobjes) te herkennen. In de acini zitten acinaire cellen die
vele (pro)enzymen synthetiseren, zoals amylase, trypsiongeen en lipase. De afvoergangetjes beginnen al in de
acinus (centro-acinaire cellen). Deze monden via schakelbuisjes (intercalated ducts) uit in de ductus
intralobulares. De ductus intralobularis komen samen tot dikkere ductus interlobulares en uiteindelijke tot de
ductus pancreaticus. Het epitheel verandert daarbij van laag-kubisch tot hoog-cilindrisch. Soms is er ook een
ductus pancreaticus accessorius aanwezig.
Endocriene pancreas
Het endocriene gedeelte wordt gevormd door de eilandjes van Langerhans (insulae pancreaticae), die als bleke,
geïsoleerde clusters tussen de acini van het exocriene klierweefsel liggen, het meest talrijk in de cauda. Een
eilandje is opgebouwd uit een aantal endocriene celtypen, die hun hormonen aan het bloed van de talrijke
tussenliggende capillairen afgeven. Er zijn alfa, bèta, delta e PP cellen, waarbij de bèta cellen het meest talrijk
zijn zijn. Alfa cellen produceren glucagon, bèta cellen insuline, delta cellen somatostatine en PP cellen pancreas
polypeptiden. Glucagon en insuline hebben een systemische functie. Somatostatine remt paracrien de secretie
van alfa en bèta cellen. Pancreas polypeptiden hebben een paracriene functie, het remt de exocriene secretie
van de pancreas.
Histologie van het exocriene weefsel
Pancreatines bestaan uit een terminale acinus en een duct. De duct draineert de acinus en heet ook wel een
intercalated duct. De intercalated duct mondt uit in een grotere intralobulaire duct, welke vervolgens uitmondt
in een extralobulaire duct. De extralobulaire ducts samen vormen uiteindelijk de ductus pancreaticus.
De acinus wordt omgeven door piramidale epitheel cellen. Deze cellen secreteren de verteringsenzymen in het
pancreassap. De verteringsenzymen worden in het RER geproduceerd. De cellen zijn met elkaar verbonden
middels tight junctions, genaamd zonulae adherens. Deze junctions scheiden de vloeistof in het lumen van de
acinus van de vloeistof in de intercellulaire ruimte aan de basolaterale oppervlakte van de cellen. De tight
junctions zijn impermeabel voor macromoleculen, zoals verteringsenzymen, maar water en ionen kunnen wel
uitgewisseld worden. Een verstoring van deze tight junctions is mogelijk een factor voor het ontwikkelen van
chronische pancreatitis. Gap junctions tussen naast gelegen cellen zorgen ervoor dat een membraan potentiaal
snel overgedragen kan worden en maken het ook mogelijk om moleculen met een laag moleculair gewicht over
te dragen tussen cellen.
