Paragraaf 1
Na de Franse Revolutie was Europa bang dat Frankrijk opnieuw machtig zou worden. Daarom
organiseerde ze het Congres van Wenen. Daar namen ze de volgende besluiten.
1. Ze draaide de politiek-bestuurlijke situatie terug zoals die voor de Franse revolutie was. Dit
noemen we Restauratie. Overal kwamen weer koningen of andere vorsten aan de macht.
Ook Frankrijk werd vanaf toe bestuurd door koning Lodewijk XVII.
2. Frankrijk moest worden omringd met sterkere landen. De Benelux werd opgericht en
Pruisen werd versterkt.
3. Ze zouden elkaar gaan helpen met het bestrijden van revolutionaire ideeën.
In de 19e eeuw kregen steeds meer mensen belangstelling voor de gebruiken en geschiedenis van
hun eigen volk. Dit noem je het nationalisme. Dit leidde tot concurrentie en dus militarisme.
Nationalisten vonden dat elk volk een eigen staat moest hebben. Dat was een groot probleem bij
veelvolkerenstaten. Daardoor begonnen sommige volken te strijden voor hun eigen land. Een van
die volken waren de Grieken. De Grieken waren namelijk een christelijke minderheid. In 1830 werd
Griekenland daarom een onafhankelijk land. In 1900 kregen volken als Roemenen en Bulgaren een
eigen staat. In andere gevallen wilde nationalisten juist samenvoegen, omdat verschillende staten
verspreid woonde. In 1848 lukte het bijna het Duitsland om een gekozen regering en grondrechten
te krijgen, maar Duitse vorsten wilde hun macht niet afstaan. Uiteindelijk lukte het de
regeringsleider Otto van Bismarck dat wel. Nadat de Duitsers een oorlog tegen de Franse hadden
gewonnen. Het land werd geen parlementaire democratie, maar werd geleid door keizer Wilhelm I
die eerst koning van de Pruisen was. Uiteindelijk werd ook Italië een land. Anders dan Duitsland was
dit wel een parlementaire democratie.
In het nieuwe koninkrijk der Nederlanden leidde het nationalisme tot problemen. Het Noorden en
het zuiden waren namelijk heel verschillend. Ook liep het zuiden economisch voorop. In 1820 was
daar de industrialisatie al volop bezig, terwijl het Noorden nog moest beginnen. Koning Willem I
probeerde beide gebieden samen te smeden door een Taal in te voeren: Het Nederlands. Ook wilde
de invloed van de katholieke kerk terugdringen en benoemde hij alleen bestuurders uit het Noorden.
De Zuiderlingen voelden zich daardoor een ander volk en eiste een eigen koningen land. Willem
begon daarom een kleine oorlog met hen, maar in 1839 gaf hij toe en ontstond België.
Na de Franse Revolutie was Europa bang dat Frankrijk opnieuw machtig zou worden. Daarom
organiseerde ze het Congres van Wenen. Daar namen ze de volgende besluiten.
1. Ze draaide de politiek-bestuurlijke situatie terug zoals die voor de Franse revolutie was. Dit
noemen we Restauratie. Overal kwamen weer koningen of andere vorsten aan de macht.
Ook Frankrijk werd vanaf toe bestuurd door koning Lodewijk XVII.
2. Frankrijk moest worden omringd met sterkere landen. De Benelux werd opgericht en
Pruisen werd versterkt.
3. Ze zouden elkaar gaan helpen met het bestrijden van revolutionaire ideeën.
In de 19e eeuw kregen steeds meer mensen belangstelling voor de gebruiken en geschiedenis van
hun eigen volk. Dit noem je het nationalisme. Dit leidde tot concurrentie en dus militarisme.
Nationalisten vonden dat elk volk een eigen staat moest hebben. Dat was een groot probleem bij
veelvolkerenstaten. Daardoor begonnen sommige volken te strijden voor hun eigen land. Een van
die volken waren de Grieken. De Grieken waren namelijk een christelijke minderheid. In 1830 werd
Griekenland daarom een onafhankelijk land. In 1900 kregen volken als Roemenen en Bulgaren een
eigen staat. In andere gevallen wilde nationalisten juist samenvoegen, omdat verschillende staten
verspreid woonde. In 1848 lukte het bijna het Duitsland om een gekozen regering en grondrechten
te krijgen, maar Duitse vorsten wilde hun macht niet afstaan. Uiteindelijk lukte het de
regeringsleider Otto van Bismarck dat wel. Nadat de Duitsers een oorlog tegen de Franse hadden
gewonnen. Het land werd geen parlementaire democratie, maar werd geleid door keizer Wilhelm I
die eerst koning van de Pruisen was. Uiteindelijk werd ook Italië een land. Anders dan Duitsland was
dit wel een parlementaire democratie.
In het nieuwe koninkrijk der Nederlanden leidde het nationalisme tot problemen. Het Noorden en
het zuiden waren namelijk heel verschillend. Ook liep het zuiden economisch voorop. In 1820 was
daar de industrialisatie al volop bezig, terwijl het Noorden nog moest beginnen. Koning Willem I
probeerde beide gebieden samen te smeden door een Taal in te voeren: Het Nederlands. Ook wilde
de invloed van de katholieke kerk terugdringen en benoemde hij alleen bestuurders uit het Noorden.
De Zuiderlingen voelden zich daardoor een ander volk en eiste een eigen koningen land. Willem
begon daarom een kleine oorlog met hen, maar in 1839 gaf hij toe en ontstond België.
